::We always need to hear
Both sides of a story::
Phil Collins: Both sides of a story (Both sides)

Er zitten altijd twee kanten aan een verhaal. Dat weet iedereen. Toch is het lastig de kant te bekijken die niet de jouwe is. Zeker als het verhaal persoonlijk is.

Mijn kinderen speelden met een vriendje buiten. Nu moet je weten dat mijn kinderen erg braaf zijn. Alle moeders zeggen dat, dat weet ik ook wel. Maar ik ben zo’n moeder die daar helemaal niet trots op is. Een beetje meer kattenkwaad, een beetje meer branie graag. Maar het zit er gewoon niet in. Ze zijn Braaf en hangen aan regels. Gelukkig is het anders met het vriendje. Die is heel erg lief, maar houdt wel van een beetje kattenkwaad. En soms neemt hij mijn kinderen daar in mee.

Tot het vriendje huilend aan de telefoon hing. Ze hadden waterballonnen gegooid naar voorbijkomende auto’s. Een automobilist was uitgestapt en achter ze aan gegaan. Ze renden weg. Het vriendje net niet snel genoeg. De automobilist haalde hem in en greep hem bij zijn kraag. Hij sleepte het ventje over het plein en schreeuwde dat hij zijn vriendjes, mijn kinderen dus, moest roepen. Toen het vriendje dat niet deed greep de automobilist hem bij de keel, duwde hem tegen de muur en sloeg hem in zijn gezicht. Het vriendje is 9.

Buurtbewoners, die op het schreeuwen en huilen afkwamen, trokken het vriendje onder de automobilist vandaan. De automobilist kalmeerde en gaf zijn telefoonnummer. Het vriendje ging naar huis met mijn kinderen en daar belden ze ons. Bij het vriendje thuis troffen wij drie jongetjes die heftig overstuur waren. De moeder van het vriendje was intussen naar de buurtbewoners gegaan om te vragen wat er precies gebeurd was. Daar kreeg zij het nummer van de automobilist. We namen het mee naar de politie.

De politieman belde de automobilist en verzocht hem om op het bureau te komen. Binnen 10 minuten was hij er. Ik was verbaasd. Met stomheid geslagen, eigenlijk. Voor mij stond een jochie van 19, met het uiterlijk van een jochie van 15. Hij was helemaal niet stoer of agressief, maar eerder nerveus en angstig. Op verzoek van de agent legde hij uit dat hij heel erg geschrokken was van de waterballon. Hij reed in de auto van zijn vader en hij dacht alleen maar aan de reactie van zijn vader, omdat “iets” de auto geraakt had en misschien wel een kras had veroorzaakt. Toen hij op het politiebureau onze kinderen zag trok hij wit weg. Hij had geen moment het idee gehad dat ze nog zo jong waren. Had al die tijd gedacht met leeftijdsgenoten te maken te hebben.

Soms slaat de andere kant van een verhaal je gewoon in je gezicht.