::I wish I was special
so fucking special::
Radiohead: Creep (Pablo Honey)

Het valt mij steeds meer op. Kinderen mogen niet meer gewoon zijn. Ze moeten speciaal zijn. Iets hèbben.

Zijn ze drukker dan een ander dan denken we ADHD. Volgen ze vliegen tijdens de rekenles dan kan dat wel eens ADD zijn. Spellen ze niet goed dan zijn ze dyslectisch, spelen ze niet goed dan moeten we PDD NOS onderzoeken. Ik heb de laatste 10 jaar meer afkortingen geleerd dan in alle 30 jaar daarvoor. Alles wat afwijkt van het gemiddelde moet bestempeld of gelabeld worden.

Je zou kunnen denken dat het niet uitmaakt. Of dat het zelfs goed is als het een naam heeft. Zo kunnen kinderen hulp op maat krijgen. Men kan rekening houden met de zaken die moeilijk zijn voor het kind. Lesstof aanpassen en remedial teachers inschakelen. Het lijkt geweldig.

De praktijk pakt anders uit. Het stempel zorgt binnen het onderwijs eerder voor tunnelvisies dan voor op maat gemaakt onderwijs. Ook dyslectici krijgen standaard onderwijs, maar dan voor dyslectici. ADHDers worden gewoon volgens de richtlijn behandeld. Allemaal hetzelfde. Heb je eenmaal een stempel, dan weet men precies wat je allemaal niet kunt.

Als je met dyslexie geboren bent, word je nooit een kwartje.