Twaalf
05/09/11 13:50 Filed in: Hond
::Teach me how to watch this game
The way you see it through your magical frame
Time is ticking, try to see
That I am you and you are me
...I feel love in every sigh
If you’re not scared, why am I?::
K’s choice: If you’re not scared (Cocoon crash)
Hoe hard het leven aan me voorbij schiet kan ik voornamelijk afmeten aan de snelheid waarmee mijn kinderen opgroeien.
Mijn oudste zoon is net twaalf geworden. Twaalf blijkt een belangrijke leeftijd te zijn. Ik had me dat nooit zo gerealiseerd, of in elk geval niet meer sinds ik zelf twaalf was. Maar twaalf is groep acht. Twaalf is de oudste van de school. Twaalf is voorzichtig naar meisjes kijken, maar dat nooit, maar dan ook echt helemaal nooit toegeven. Twaalf is net iets langer in de spiegel kijken en het niet meer erg vinden om naar de kapper te moeten. Twaalf is de deur van de badkamer op slot en je nooit meer bloot vertonen. Twaalf is je eigen mening vormen en uitdragen. En twaalf is zoeken waar de grenzen van de regels van je ouders liggen en testen in hoeverre die rekbaar zijn.
Nu sta ik niet bekend om de rekbaarheid van mijn regels en het geduldig luisteren naar tegenspraak. Een eigen menig is prima, zolang die maar erg veel op mijn mening lijkt. Dus twaalf en ik, wij botsen wel eens. Maar twaalf hoort bij mijn zoon. En mijn zoon staat bekend om zijn goede argumentaties. Dus worden regels aangepast, versoepeld en zelfs hier en daar wegens “niet meer van toepassing” weggegooid. Eigen meningen lijken steeds minder op mijn mening. En zo groeit mijn zoon richting puberteit.
Ik zag er tegenop, die puberteit. Het leek me naar om te merken dat je kind zich van je losmaakt. Je niet meer nodig heeft. Zich meer laat beinvloeden door vriendjes dan door jou. De controlefreak in mij raakt nog wel eens in paniek bij die gedachte. Maar ik zie dat het goed is. Wij hebben ons kind een goede basis gegeven. Hij heeft verantwoordelijkheidsgevoel en heeft geleerd goed na te denken over dingen die hij doet of juist niet doet. Dat hebben wij twaalf jaar lang gestimuleerd. Het wordt tijd dat ik me van hem losweek en hem de kans geef zijn eigen fouten te maken. En daarvan te leren. Het wordt tijd dat ik volwassen wordt.
The way you see it through your magical frame
Time is ticking, try to see
That I am you and you are me
...I feel love in every sigh
If you’re not scared, why am I?::
K’s choice: If you’re not scared (Cocoon crash)
Hoe hard het leven aan me voorbij schiet kan ik voornamelijk afmeten aan de snelheid waarmee mijn kinderen opgroeien.
Mijn oudste zoon is net twaalf geworden. Twaalf blijkt een belangrijke leeftijd te zijn. Ik had me dat nooit zo gerealiseerd, of in elk geval niet meer sinds ik zelf twaalf was. Maar twaalf is groep acht. Twaalf is de oudste van de school. Twaalf is voorzichtig naar meisjes kijken, maar dat nooit, maar dan ook echt helemaal nooit toegeven. Twaalf is net iets langer in de spiegel kijken en het niet meer erg vinden om naar de kapper te moeten. Twaalf is de deur van de badkamer op slot en je nooit meer bloot vertonen. Twaalf is je eigen mening vormen en uitdragen. En twaalf is zoeken waar de grenzen van de regels van je ouders liggen en testen in hoeverre die rekbaar zijn.
Nu sta ik niet bekend om de rekbaarheid van mijn regels en het geduldig luisteren naar tegenspraak. Een eigen menig is prima, zolang die maar erg veel op mijn mening lijkt. Dus twaalf en ik, wij botsen wel eens. Maar twaalf hoort bij mijn zoon. En mijn zoon staat bekend om zijn goede argumentaties. Dus worden regels aangepast, versoepeld en zelfs hier en daar wegens “niet meer van toepassing” weggegooid. Eigen meningen lijken steeds minder op mijn mening. En zo groeit mijn zoon richting puberteit.
Ik zag er tegenop, die puberteit. Het leek me naar om te merken dat je kind zich van je losmaakt. Je niet meer nodig heeft. Zich meer laat beinvloeden door vriendjes dan door jou. De controlefreak in mij raakt nog wel eens in paniek bij die gedachte. Maar ik zie dat het goed is. Wij hebben ons kind een goede basis gegeven. Hij heeft verantwoordelijkheidsgevoel en heeft geleerd goed na te denken over dingen die hij doet of juist niet doet. Dat hebben wij twaalf jaar lang gestimuleerd. Het wordt tijd dat ik me van hem losweek en hem de kans geef zijn eigen fouten te maken. En daarvan te leren. Het wordt tijd dat ik volwassen wordt.
|





