RSS Feed

Verbergen

abovo@planet.nl — 2012-04-26T11:39:54+02:00

::In the healthy, wealthy state of Mental hygiene
We will teach you how to think a clean way
There’ll be no more dirty looks
And no more dirty books
Now for your own good, we will take the choice away::
T’Pau: Monkey House (Bridges of Spies)

In de krant las ik dat de politie deze week een kluisjes- en tasjescontrole deed op een middelbare school in mijn stad. Deze actie komt jaarlijks terug en gebeurt op basis van een veiligheidsconvenant tussen de school, de gemeente en het OM.

Wat mij het meest verbaast is dat ouders van kinderen op deze school hier niet massaal geschokt op reageren. Is de maatschappij dan al zo ver dat wij het laconiek aanvaarden dat de privacy van onze kinderen op zo'n grove manier wordt geschonden? Sommigen zeggen zelfs dat het wel goed is. Dat het veel ellende voorkomt. De grote vraag is of dit vermeende veiligheidsargument rechtvaardigt dat wij alle kinderen, dus ook de veel grotere groep die goedwillend is, wantrouwen. Ik denk van niet.
Leerlingen met verboden goederen, die weten dat de kluisjes op een onverwacht moment worden gecontroleerd zullen de verboden goederen niet in hun kluisjes bewaren, maar daar een andere plek voor zoeken. De controle zorgt daarmee voor een schijnveiligheid.

Nog veel belangrijker is wat wij kinderen leren met dit soort maatregelen. Wanneer kinderen moreel besef ontwikkelen, leren zij wat wat wel of niet mag, wat wel of niet netjes is en vormen zij een geweten. Natuurlijk gaat dat wel eens mis en doen kinderen dingen die niet mogen of niet netjes zijn. Dan moeten we ingrijpen en eventueel straffen. Zo leren kinderen misschien wel de belangrijkste les van hun leven: Je gedrag heeft consequenties. Controle van kluisjes zonder dat daar een directe aanleiding voor is, is gebaseerd op wantrouwen van de school, de gemeente en de politie jegens alle leerlingen. De boodschap die je kinderen hiermee geeft is dat ze in principe niet worden vertrouwd door de instanties die verantwoordelijk zijn voor hun opleiding en opvoeding en door de plaatselijke overheid. Het zelfbeeld dat hiermee wordt gecreëerd is: Ik word niet vertrouwd tot mijn betrouwbaarheid bewezen is. Een zelfbeeld wat gemakkelijk wordt doorgetrokken richting de rest van de mensheid. Daarbij rijst de vraag of dit de basis is waarop je kinderen wilt leren het goede te doen. Dat je te allen tijden gecontroleerd kunt worden en dat dat de reden is om de juiste keuzes te maken. Door dit soort controles en het daarmee gepaard gaande wantrouwen, halen we elke eigen verantwoordelijkheid weg en daarmee de kans om te leren de juiste weg te kiezen.

"Als je niets te verbergen hebt, dan is het niet erg als de overheid in je privéleven kijkt en daar controles uitvoert.” Dat is waarschijnlijk het argument dat ik in dit soort discussies het meest hoor. Wat men daarbij vergeet is dat "niets te verbergen" in dit verband inhoudt dat je niets strafbaars doet of voorbereidt. Er zijn echter dingen die we doen of bezitten die niet strafbaar zijn, maar waarvan we toch niet willen dat dat bekend wordt. Of je iets te verbergen hebt of niet staat dan ook buiten de discussie. Privacy gaat niet over verbergen. Privacy gaat over respect. Respect voor iemands persoonlijke leven en respect voor iemands persoonlijke leefsfeer.

Twaalf

abovo@planet.nl — 2011-09-05T13:50:16+02:00

::Teach me how to watch this game
The way you see it through your magical frame
Time is ticking, try to see
That I am you and you are me
...I feel love in every sigh
If you’re not scared, why am I?::
K’s choice: If you’re not scared (Cocoon crash)

Hoe hard het leven aan me voorbij schiet kan ik voornamelijk afmeten aan de snelheid waarmee mijn kinderen opgroeien.

Mijn oudste zoon is net twaalf geworden. Twaalf blijkt een belangrijke leeftijd te zijn. Ik had me dat nooit zo gerealiseerd, of in elk geval niet meer sinds ik zelf twaalf was. Maar twaalf is groep acht. Twaalf is de oudste van de school. Twaalf is voorzichtig naar meisjes kijken, maar dat nooit, maar dan ook echt helemaal nooit toegeven. Twaalf is net iets langer in de spiegel kijken en het niet meer erg vinden om naar de kapper te moeten. Twaalf is de deur van de badkamer op slot en je nooit meer bloot vertonen. Twaalf is je eigen mening vormen en uitdragen. En twaalf is zoeken waar de grenzen van de regels van je ouders liggen en testen in hoeverre die rekbaar zijn.

Nu sta ik niet bekend om de rekbaarheid van mijn regels en het geduldig luisteren naar tegenspraak. Een eigen menig is prima, zolang die maar erg veel op mijn mening lijkt. Dus twaalf en ik, wij botsen wel eens. Maar twaalf hoort bij mijn zoon. En mijn zoon staat bekend om zijn goede argumentaties. Dus worden regels aangepast, versoepeld en zelfs hier en daar wegens “niet meer van toepassing” weggegooid. Eigen meningen lijken steeds minder op mijn mening. En zo groeit mijn zoon richting puberteit.

Ik zag er tegenop, die puberteit. Het leek me naar om te merken dat je kind zich van je losmaakt. Je niet meer nodig heeft. Zich meer laat beinvloeden door vriendjes dan door jou. De controlefreak in mij raakt nog wel eens in paniek bij die gedachte. Maar ik zie dat het goed is. Wij hebben ons kind een goede basis gegeven. Hij heeft verantwoordelijkheidsgevoel en heeft geleerd goed na te denken over dingen die hij doet of juist niet doet. Dat hebben wij twaalf jaar lang gestimuleerd. Het wordt tijd dat ik me van hem losweek en hem de kans geef zijn eigen fouten te maken. En daarvan te leren. Het wordt tijd dat ik volwassen wordt.

Opperdokter

abovo@planet.nl — 2011-07-18T17:27:49+02:00

::You can be a winner
But you’ve got to keep the faith::
Michael Jackson: Keep the Faith (Dangerous)

Wat doe je als de arts van je kinderen zegt dat ze het ook niet meer weet? Geloof je dan dat het hoogst haalbare bereikt is, of zoek je naar een andere, betere arts? Ik vroeg mij dat begin mei op Twitter ook al af. We kozen voor het laatste. Als je kinderen 10 en 11 jaar oud zijn, dan is de conclusie dat zij de rest van hun leven met een probleem zullen blijven zitten, zelfs al is dat probleem voornamelijk nog praktisch, te groot en te zwaar.

Dus maakten wij een afspraak bij de Opperdokter. De Dokter House van de kinderspecialisten. Zo’n arts die bij al zijn collega’s respect afdwingt, al op het moment dat je zijn naam noemt. We waren al eens eerder bij hem geweest. Als we dat vertelden aan artsen, dan zagen we de schouders al zakken en alle hoop onze kinderen te kunnen helpen liep via die schouders weg de grond in. Het laatste restje hoop kon nog net teruggefloten worden door geruststellend te zeggen dat we maar 1 consult hadden gehad en dat hij eigenlijk niet veel gedaan had toen. Omdat het er toen op leek dat we het probleem zelf al getackeld hadden. Maar dat het probleem van onze kinderen niet weg was gegaan was sindsdien.

Nu kwamen we dus voor de tweede keer bij de Opperdokter. Er had vier jaar tussen gezeten. “Ik herinner mij u”, zei hij toen we binnenkwamen. Hij gaf mij een hand en noemde zijn voornaam. Hij sprak met mijn kinderen alsof het zijn vrienden waren. Hij onderzocht en maakte grappen en mijn kinderen waren op hun gemak. Hij beantwoordde al onze vragen op een heldere, rustige manier. Hij schopte tegen heilige huisjes en scheet op conventies. En na anderhalf uur kwam hij tot dezelfde conclusie als de vorige arts: “Ik kan niets meer voor jullie doen.”

Toch was er een verschil. Onze kinderen waren optimistisch toen we de deur uitliepen. Ze waren positief en gerustgesteld. Ze hadden nieuwe hoop dat het probleem op een dag kleiner zou kunnen worden. Of zelfs verdwijnen. Omdat de Opperdokter die stelling kon onderbouwen met cijfers en concrete aanwijzingen. En omdat de Opperdokter nog lang niet klaar is met onderzoeken waarom zoveel kinderen dit probleem hebben. En wat hij daar dan dus aan zou kunnen doen. Die gedrevenheid om de aandoening volledig te begrijpen en de oorzaken te achterhalen, samen met een oprechte belangstelling voor zijn patiënten maakt het verschil tussen een goede arts en de Opperdokter.

Schrijver

abovo@planet.nl — 2011-06-13T20:40:19+02:00

::Ik word geen architect, want huizen zijn zo saai
En ook niet in de politiek, ik ben geen papegaai
Ik kan wel duizend dingen worden, maar ik hoef ze allemaal niet
Word jij dat maar als jij er wat in ziet
Kinderen voor Kinderen: Als ik later groot ben

Mijn oudste zoon is 11 jaar en wil schrijver worden. Daar heeft hij het al heel lang over. Gisteren is hij begonnen met zijn eerste boek. Het is een boek met korte verhalen voor kleuters. Als hij het af heeft wil hij het op school aan de kleutergroepen geven.

Ik mag zijn editor zijn. Natuurlijk totdat hij een groot schrijver is. Reve en Mulisch streef je niet voorbij als je moeder je teksten edit. Maar je moet ergens beginnen en dan is je moeder wel even goed genoeg. Bovendien kan haar weblog precies de springplank zijn die je als beginnend schrijver nodig hebt.

Daarom op deze plek het debuut van mijn zoon. Opdat alle uitgevers en illustrators het talent van mijn zoon herkennen en en-masse berichten sturen met illustraties voor bij zijn verhalen, uitgeverscontracten, boekomslagontwerpen en meer van dat soort dingen. En uiteraard is fanmail ook van harte welkom. Dat kan ook in de reactiebox trouwens.

Ik kan niemand laten schrikken

Het monstertje zegt:
“Ik moet op school leren mensen laten schrikken.
En spullen van oude mensen pikken.
Ik denk dat ik dat niet kan.
Ik hou er ook helemaal niet van.
Laatst kwam ik een jongetje met een ijsje tegen.
Eigenlijk moest ik dat ijsje van het hoorntje vegen.
Maar ik vind dat gemeen.
Ik gaf hem er nog een.
Mijn moeder was geschrokken.
En begon tegen me te mokken.
Nee, ik kan niet pesten en niet stelen.
Maar dat kan mij niet schelen.
Mensen helpen doe ik graag.”

Over

abovo@planet.nl — 2011-05-27T20:36:08+02:00

::Het is tijd, de hoogste tijd
U wordt bedankt voor weer een avond gezelligheid
Dag mevrouw en dag meneer u komt hier toch weer?::
Andre Hazes: Het laatste rondje (Gewoon Andre)

Dit is het laatste log in het kader van de blogrevival week. Vanaf morgen moet ik weer helemaal zelf de discipline opbrengen om logjes te schrijven. Zonder stok achter de deur.

De blogrevival heeft mij veel opgeleverd. Ik vond het leuk om te doen. Ik vond het leuk om jullie reacties te lezen. Ik zal niet meer elke dag een stukje schrijven, maar toch zeker wel regelmatig. Ik hoop dat jullie mij blijven bezoeken. En neem dan gerust ook wat vrienden mee.

Esther en LogPoes, bedankt! Het was een eer en een genoegen.

Thea

abovo@planet.nl — 2011-05-26T21:14:57+02:00

::I want to ride my bicycle
I want to ride my bike
I want to ride my bicycle
I want to ride it where I like::
Queen: Bicycle race (Jazz)

Thea werkt in het zelfde ziekenhuis als ik. Ze is verpleegkundige en van tijd tot tijd werk ik bij haar op de afdeling. Thea is aan haar pensioen toe. Ze moppert en bromt de hele dag, maar niemand stoort zich daar aan. Het is bekend en het gemopper van Thea heeft geen signaalwaarde meer.

Vandaag kwam ik Thea tegen in het fietsenhok. We maakten een praatje terwijl we onze fietsen naar buiten reden. Omdat we dezelfde kant uit moesten, reden we met elkaar op. Thea vertelde over hoe ze graag de racefiets pakte en lange stukken ging fietsen. Ze mopperde wat op de oude mensen die ze dan tegenkomt en die een heel fietspad in beslag nemen, waardoor zij er niet makkelijk langs komt.

Ondertussen deed ik moeite Thea bij te houden. Ze is dan wel twintig jaar ouder dan ik, ze kan behoorlijk fietsen. We hadden een straffe wind tegen, ik moest echt mijn best doen. In gedachten was ik dankbaar dat Thea eerder thuis zou zijn dan ik, zodat ik niet met haar de brug over hoefde te fietsen. Mijn benen deden zeer en mijn hoofd begon te bonken. Ik voelde hoe mijn ademhaling tekort schoot.

Na een tijdje zo te hebben gefietst keek Thea eens onderzoekend naar de achterkant van mijn fiets. “Jij fietst zeker met trapondersteuning?”

Saai

abovo@planet.nl — 2011-05-25T18:23:27+02:00

::I can feel so boring
for someone so interesting::
Alanis Morissette: So Unsexy (Under rug swept)

De derde dag van de blogrevival. En ik vind het leuk!

Ik vind het leuk om weer te schrijven. Om weer de hele dag te bedenken waar ik eens over zal schrijven en of een situatie zich leent voor een grappig of scherp logje. Het maakt dat de dingen die ik meemaak en de gesprekken die ik heb minder onbeduidend worden. Ook als ze dat eigenlijk wel zijn. Ik probeer woorden te vinden voor mijn mening, waardoor ik mijn mening ook makkelijker deel in het echte leven. Ik zoek naar de humoristische kant der dingen, waardoor het leven leuker wordt.

Ik vind het ook leuk om weer logs van anderen te lezen. Anderen die ik altijd al las, maar die net als ik zo vaak niets meer schreven dat ik er niet meer naar zocht. Anderen die ik nooit eerder las, maar nu helemaal ontdekt heb. En anderen daar tussenin.

Daar zit ook een nadeel aan. Door het lezen van andere, soms heel erg goede blogs, vind ik het moeilijker om mijn eigen logs te bedenken. Mijn leven lijkt zo saai. Mijn baan is stom, mijn omgeving gewoontjes. Ik ben niet stads en wereldwijs. Ik kom nooit eens een belangrijk persoon tegen en ik woon in een rijtjeshuis.

Wat moet ik jullie in Godsnaam vertellen?

Stempelen

abovo@planet.nl — 2011-05-24T22:57:29+02:00

::I wish I was special
so fucking special::
Radiohead: Creep (Pablo Honey)

Het valt mij steeds meer op. Kinderen mogen niet meer gewoon zijn. Ze moeten speciaal zijn. Iets hèbben.

Zijn ze drukker dan een ander dan denken we ADHD. Volgen ze vliegen tijdens de rekenles dan kan dat wel eens ADD zijn. Spellen ze niet goed dan zijn ze dyslectisch, spelen ze niet goed dan moeten we PDD NOS onderzoeken. Ik heb de laatste 10 jaar meer afkortingen geleerd dan in alle 30 jaar daarvoor. Alles wat afwijkt van het gemiddelde moet bestempeld of gelabeld worden.

Je zou kunnen denken dat het niet uitmaakt. Of dat het zelfs goed is als het een naam heeft. Zo kunnen kinderen hulp op maat krijgen. Men kan rekening houden met de zaken die moeilijk zijn voor het kind. Lesstof aanpassen en remedial teachers inschakelen. Het lijkt geweldig.

De praktijk pakt anders uit. Het stempel zorgt binnen het onderwijs eerder voor tunnelvisies dan voor op maat gemaakt onderwijs. Ook dyslectici krijgen standaard onderwijs, maar dan voor dyslectici. ADHDers worden gewoon volgens de richtlijn behandeld. Allemaal hetzelfde. Heb je eenmaal een stempel, dan weet men precies wat je allemaal niet kunt.

Als je met dyslexie geboren bent, word je nooit een kwartje.

Tweezijdig

abovo@planet.nl — 2011-05-23T08:06:37+02:00

::We always need to hear
Both sides of a story::
Phil Collins: Both sides of a story (Both sides)

Er zitten altijd twee kanten aan een verhaal. Dat weet iedereen. Toch is het lastig de kant te bekijken die niet de jouwe is. Zeker als het verhaal persoonlijk is.

Mijn kinderen speelden met een vriendje buiten. Nu moet je weten dat mijn kinderen erg braaf zijn. Alle moeders zeggen dat, dat weet ik ook wel. Maar ik ben zo’n moeder die daar helemaal niet trots op is. Een beetje meer kattenkwaad, een beetje meer branie graag. Maar het zit er gewoon niet in. Ze zijn Braaf en hangen aan regels. Gelukkig is het anders met het vriendje. Die is heel erg lief, maar houdt wel van een beetje kattenkwaad. En soms neemt hij mijn kinderen daar in mee.

Tot het vriendje huilend aan de telefoon hing. Ze hadden waterballonnen gegooid naar voorbijkomende auto’s. Een automobilist was uitgestapt en achter ze aan gegaan. Ze renden weg. Het vriendje net niet snel genoeg. De automobilist haalde hem in en greep hem bij zijn kraag. Hij sleepte het ventje over het plein en schreeuwde dat hij zijn vriendjes, mijn kinderen dus, moest roepen. Toen het vriendje dat niet deed greep de automobilist hem bij de keel, duwde hem tegen de muur en sloeg hem in zijn gezicht. Het vriendje is 9.

Buurtbewoners, die op het schreeuwen en huilen afkwamen, trokken het vriendje onder de automobilist vandaan. De automobilist kalmeerde en gaf zijn telefoonnummer. Het vriendje ging naar huis met mijn kinderen en daar belden ze ons. Bij het vriendje thuis troffen wij drie jongetjes die heftig overstuur waren. De moeder van het vriendje was intussen naar de buurtbewoners gegaan om te vragen wat er precies gebeurd was. Daar kreeg zij het nummer van de automobilist. We namen het mee naar de politie.

De politieman belde de automobilist en verzocht hem om op het bureau te komen. Binnen 10 minuten was hij er. Ik was verbaasd. Met stomheid geslagen, eigenlijk. Voor mij stond een jochie van 19, met het uiterlijk van een jochie van 15. Hij was helemaal niet stoer of agressief, maar eerder nerveus en angstig. Op verzoek van de agent legde hij uit dat hij heel erg geschrokken was van de waterballon. Hij reed in de auto van zijn vader en hij dacht alleen maar aan de reactie van zijn vader, omdat “iets” de auto geraakt had en misschien wel een kras had veroorzaakt. Toen hij op het politiebureau onze kinderen zag trok hij wit weg. Hij had geen moment het idee gehad dat ze nog zo jong waren. Had al die tijd gedacht met leeftijdsgenoten te maken te hebben.

Soms slaat de andere kant van een verhaal je gewoon in je gezicht.

Blogrevivalweek

abovo@planet.nl — 2011-05-22T14:51:55+02:00

::I'm gonna make my resurrection
No more of this crap
Got a whole new direction
Ain't no turning back::
Brian May: Resurrection (Back to the light)

In de komende week is het blogrevivalweek. Nederlandse bloggers slaan dan en-masse aan het bloggen. Het idee is ontstaan op Twitter, waar @LogPoes het aan @EstherD voortelde. Als snel was er een hele lijst van bloggers die mee willen doen. Wie? Dat kun je hier lezen.

In de blogrevivalweek zal ik elke dag een log publiceren. En het enige dat jullie daarvoor terug hoeven te doen is reageren. Want het mag voor mij ook leuk zijn, zo’n blogrevivalweek. Maar dat is dan ook echt de enige voorwaarde. Dat klinkt simpel, toch? En dat is het ook.

Dan ga ik nu snel aan de slag. Tot morgen!

Februarimonster

abovo@planet.nl — 2011-02-21T17:21:13+01:00

::I just know there's no escape now
Once it's set its eyes on you
But I won't run, have to stare it in the eye
Stand my ground, I won't give in::
Within Temptation: Stand my Ground (Stand my Ground)

Het februarimonster is een groot en duister monster. Hij verspreidt moedeloosheid, futloosheid, boosheid en plotselinge, onverklaarbare huilbuien. Elke februari waart het februarimonster dreigend als de donkerste donderwolken in mijn hoofd rond.

In januari kondigt het februarimonster zich al aan. Als de dagen donkerder zijn dan donker en de warmte van de feestdagen is uitgewerkt. We vechten dan tegen elkaar en soms lijkt het of ik win. Maar elk jaar, zo halverwege februari, lukt het het februarimonster toch om de voeten onder mij weg te vegen en me te vloeren. Dan ben ik moe van het vechten en wil ik op mijn rug liggen en mij overgeven aan het februarimonster.

Sinds mijn Lief weet van mijn gevechten met het februarimonster vecht hij met mij mee. Dat is fijn, want het februarimonster lijkt op hem geen vat te hebben. Dus lacht hij voor twee als ik somber ben, kust hij mijn nodeloze tranen weg en trekt hij me overeind elke keer dat het februarimonster mij gevloerd heeft. Hij leert mij nieuwe gevechtstechnieken die ik met wisselend succes inzet tegen het februarimonster.

Ik weet dat ik het februarimonster waarschijnlijk nooit de baas zal worden. Dat hoeft ook niet, het februarimonster hoort bij mij. En ik zal elk jaar weer vol overgave tegen het februarimonster vechten.

Tolerantie

abovo@planet.nl — 2011-01-06T17:41:03+01:00

::You give love a bad name::
Bon Jovi: You give love a bad name (Slippery when wet)

In haar kerstrede sprak onze koningin deze kerst over tolerantie en medemenselijkheid. Dat is niets nieuws, dat doet zij al 25 jaar. Hoewel de woorden verschillen, blijft de strekking altijd hetzelfde: Wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Dit keer heeft ze het zelfs letterlijk zo verwoord.

Wilders was niet blij met de kerstrede van onze koningin. Ook dat is niet nieuw. Elk jaar na de kerstrede van de koningin pleit Wilders ervoor de koningin uit de regering te zetten. In 2007 noemde hij de rede van de koningin al „multiculti-onzin”. Dit jaar ging hij iets verder en verweet hij de koningin dat zij zich rechtstreeks tegen hem en zijn partij zou hebben uitgelaten. Omdat de koningin in haar rede geen politieke uitlatingen mag doen zou dat een goede reden zijn haar uit de regering te zetten. De koningin moet „als een haas” uit de regering. Vindt Wilders.

Het woord tolerantie heeft een politieke lading gekregen. Dat is wat er gebeurt als elke keer dat dat onderwerp ter sprake komt de gelegenheid door een politicus wordt aangegrepen om een politiek standpunt neer te zetten. Niemand kan het woord tolerantie meer uitspreken zonder aan de politieke ideeën van Geert Wilders te denken.

We zijn als land wel heel ver gezonken als tolerantie en verdraagzaamheid linkse hobby’s zijn geworden. Ik vind dat een nieuw dieptepunt.

Zoals de koningin al zegt: „Het is niet nodig elkaar te overtuigen om elkaar te verdragen”.

Badt

abovo@planet.nl — 2010-12-26T17:21:02+01:00

::Tweede kerstdag 2010
Mama weet het nog heel goed::
Vrij naar Youp van ‘t Hek: Flappie

Het is tweede kerstdag. De dag na mijn kerstverjaardagsfeest. Ik sta laat op, want ik ben nog wat brak door de wijn en de korte nacht. Maar het was het waard. Het was leuk en mooi.

Mijn zoons komen naar beneden. Ook nog moe, want ze hebben het hele feest mogen meemaken. Enthousiast bekijken ze mijn kadoos nog een keer. Hun speciale aandacht gaat uit naar de badbruisballen die ik van vriendin E. en vriend J. kreeg. Die zien er mooi en bijzonder uit. Zonder ze aan te raken buigen ze voorover om er aan te ruiken en het volgende gesprek ontstaat:

Oudste: Wat een lekkere bruisballen zijn dit hè?
Jongste: Ja. En mooi ook. Die kan mama mooi in het bad doen.
Oudste: Het bad? Is het niet de bad?
Jongste: Nee, dat denk ik niet hoor.
Oudste: Maar de bad klinkt wel goed.
Jongste: Ja, maar het zit zo: je gaat in het bad en je hebt een debat.
Oudste: Oh ja.

Wandeling

abovo@planet.nl — 2010-12-03T13:39:28+01:00

::I know for me
It’s like coming home::
Scorpions: Coming home (Love at first sting)

Ik wandel door het landschap waarin ik ben opgegroeid. Om mij heen grienden, moerasachtige grond met pollen gras en wilgenbosjes. Het is koud. De kou prikkelt mijn gezicht, maar ik ben warm aangekleed, dus verder dan op mijn gezicht komt de kou niet.

Ik hou van dit landschap. Het is sereen. Ik word er rustig van op momenten dat mijn leven sneller gaat dan ik kan bijbenen. Er lijkt een soort deken over het landschap te liggen, die alle geluiden dempt. Af en toe vliegt er een kraai op, schreeuwend. Er vliegen formaties ganzen over, druk pratend in ganzentaal. Heel zachtjes hoor ik een fluittoontje en als ik opkijk zie ik dat dat van een ijsvogeltje komt. Dat zijn alle geluiden die mij bereiken.

Ik loop langs de Zederik. Dit riviertje is zo klein dat je het gemakkelijk kunt verwarren met een sloot. Ergens, zomaar in het niets, staat een oude, verroeste windmolen. Hij draait piepend rondjes. Geen idee voor wie of wat. Het pad waarop ik loop mag eigenlijk geen pad heten. Het bestaat uit platgetrapte aarde, waarop ik alleen maar kan lopen doordat het bevroren is. Anders is het hier te zompig en zak je tot je enkels in de blubber. Het pad slingert tussen de oude knotwilgen door. Met de zon achter me is het een prachtig gezicht. Als een lenige slang moet ik mijn weg vinden tussen takken en stammen. Ik moet af en toe bukken, om geen takken in mijn gezicht te krijgen.

Aan het eind wordt het pad breder. Aan de overkant van de Zederik ligt nu een weiland waar schapen rustig staan te herkauwen. Ze kijken me verbaasd aan, maar het zou kunnen dat schapen altijd verbaasd kijken. Die indruk heb ik wel eens.

Ik laat de schapen en de Zederik achter mij en loop tussen de weilanden door naar huis. Ik ben echt thuis!

Raar

abovo@planet.nl — 2010-11-05T19:09:19+01:00

::And we’re never gonna survive
Unless
We get a little crazy::
Seal: Crazy (Seal)

Minister President Balkenende zat op een varken en dat varken liep door mijn huiskamer. Balkenende zwaaide wat plechtig om zich heen en glimlachte naar de menigte.

Ik zat op de bank. Het varken hield stil voor mijn voeten. “Geef die mevrouw van D66 maar een handje,” sprak het varken tot Balkenende, die daarop netjes een hand naar mij uitstak.

Plotseling viel het varken om. Balkenende en het varken lagen gierend van het lachen op de vloer van mijn huiskamer.

Een rare droom? Nee, I’d wish. Het was een spel dat mijn kinderen vanmiddag speelden.

Auto

abovo@planet.nl — 2010-10-27T15:51:30+02:00

::Baby you can drive my car
Yes I’m gonna be a star
Baby you can drive my car
And maybe I’ll love you::
Beatles: Drive my car (Rubber soul)

Mijn Lief en ik kochten deze week een nieuwe auto. Of, nou ja, nieuw voor ons dan. Voor mijn Lief en mij is een auto slechts een vervoersmiddel. Het geeft ons geen gevoel van status en heeft geen emotionele waarde. Dus is in ons geval een passende auto die auto waar wij met onze kinderen en honden in passen en die ons op een goede en veilige manier van A naar B kan brengen. A en B liggen slechts zelden ver uit elkaar, dus stellen wij ook geen erg hoge eisen aan comfort. Met die gedachte gingen wij op zoek.

Onze auto stond bij de dealer in de showroom. Strak in de lak, weinig op de teller en een vrolijke blauwe kleur die het bejaardengehalte enigszins verdoezelde. Zonder proefrit en binnen 10 minuten hadden wij de keuze gemaakt. “Die!”, riepen wij naar de verkoper voordat die aan zijn verkooppraatje kon beginnen, met onze handen wuivend in de richting van de blauwe bolide. “Eh....”, aarzelde hij nog. Maar wij keken hem waarschuwend aan en zeiden nogmaals vastbesloten “Die!”, ditmaal met onze vingers prikkend in de richting van de auto, zodat er geen misverstanden konden bestaan over welke wij wilden. Voor de verkoper zat er niets anders op dan gedwee het koopcontract op te maken en een afhaaldatum met ons af te spreken.

Dus stond ik begin deze week bij de dealer om onze nieuwe auto op te halen. Ik liep de showroom in, maar nergens was het prachtige blauw van onze nieuwe auto te bekennen. De verkoper kwam aangesneld en bood me koffie aan. Ik keek nog wat onzeker om mij heen om een glimpje blauw op te vangen, maar werd daarvan afgeleid door de verkoper die allerhande aan formaliteiten met mij doornam. Na een half uur van papieren tekenen en een auto betalen was daar het moment supreme. Voor de verkoper dan kennelijk. Want met een brede glimlach vroeg hij: “Zal ik dan nu uw auto onthullen?” “Onthullen?”, dacht ik nog, “Wat een bijzondere woordkeus”. En toen zag ik het. Prominent midden in de showroom stond een auto waarvan ik dacht dat hij een pyjama aanhad. Maar dat bleek verpakking te zijn. Een grote, rode strik sierde het dak. Daar stond, verpakt als een kadootje, onze nieuwe auto. Met daarnaast een stuiterende verkoper, blij als een kind dat hij onze auto onthullen mocht. Ik kon ternauwernood een schaterlach onderdrukken.

Met veel omhaal werd de strik van de auto gehaald en de pyjama uitgetrokken. Gelukkig! Blauw. Een zucht van verlichting ontsnapte mij. “Niet zomaar blauw”, legde de verkoper uit. “Deze kleur blauw wordt eigenlijk alleen maar gebruikt voor de GSi’s van dit merk. De echte snelle jongens.” En daarna, bijna verontschuldigend: “Nou ja, en voor deze dan.”

Voordat ik wegging gaf de verkoper mij nog een fles bubbelwijn. “Leg hem koel zodra u thuiskomt, dan kunt u vanavond nog op uw nieuwe auto proosten.” Schatje.

Rutte I

abovo@planet.nl — 2010-10-17T17:17:37+02:00

::We’re in this together
Forever
Together::
Simply Red: In this together (Life)

Over het kabinet Rutte I is al veel gezegd en geschreven. Te weinig vrouwen, te oude mannen, te rechts of juist niet rechts genoeg.

Over nieuw gevormde kabinetten komt altijd veel kritiek. Dat is logisch. De oppositie voert oppositie en wil daar graag zo snel mogelijk mee beginnen. Zodra een nieuw kabinet een feit is gaan oppositiepartijen om het hardst roepen wat er zoal mis mee is.

Met een kabinet als Rutte I is het vreemd dat de oppositie zich beperkt tot kritiek op het geslacht en de leeftijd van de nieuwe bewindsvoerders. Balkenende heeft in zijn eerste kabinet al eens geprobeerd met jonge, onervaren politici te regeren en dat is niet erg goed gegaan. Destijds was Balkenende zelf ook jong en ambitieus. Een vernieuwend kabinet, vol mensen die geen politieke achtergrond hadden, leek het antwoord op de onvrede van het volk. Philomena Bijlhout, toen 45 jaar oud én vrouw trad na 8 uur alweer af. Balkenende I heeft daarna nog een maand of 10 doorgemodderd, voordat definitief de stekker er uit ging.

De geschiedenis wijst uit dat jonge, onervaren politici geen antwoord zijn op vragen uit de maatschappij. In tijden van crisis klopt men aan bij mensen die vaker met het bijltje gehakt hebben. Ongeacht hun leeftijd of geslacht. Wat een land in crisis nodig heeft is een kabinet die beslissingen durft te nemen die misschien niet populair zijn, maar wel helpen. Mensen die durven hervormen. Die progressief zijn en alleen maar vooruit kijken.

Niet het feit dat het oude mannen zijn gaat dit kabinet opbreken, maar het feit dat het conservatieve mannen zijn. Mannen die denken dat er geld te verdienen valt door het asielbeleid aan te scherpen en te korten op onwikkelingssamenwerking. Dit land heeft mensen nodig die echt durven hervormen. Die niet wijzen naar mensen met andere culturen en gewoonten om hun problemen aan toe te schrijven, maar inzien dat we er met zijn allen in zitten en dat we dus met zijn allen zullen moet betalen om er weer uit te komen.

Herhaling

abovo@planet.nl — 2010-10-04T18:10:19+02:00

Ik schreef er al eens over. Op 6 februari van dit jaar, om precies te zijn. Ik doe het nu in de herhaling. Let vooral ook op het “Tragic Kingdom” tekstje van No Doubt. Het past er zo mooi bij. Fokke en Sukke zijn nieuw. Maar passen ook zo leuk.

::Once there was a magical place
Over time it was lost
Price increased the cost
Now the fortune of the kingdom
Is locked up in its dungeon vaults::
No Doubt: Tragic kingdom (Tragic kingdom)

Op een dag, nog niet zo heel lang geleden, dacht Gerard Spong: "Ik verveel me. Ik ben het zat om altijd maar met boeven bezig te zijn. Ik wil eens iets anders. Iets geks." Dus besloot hij Geert Wilders aan te klagen wegens haatzaaien.

Geert was daar natuurlijk niet zo blij mee. Hij dacht: "Wat nu?" Maar al snel had hij de oplossing. Hij haalde gewoon Bram Moskowicz er bij. Om hem juridisch bij te staan. Bram, die toch ook al een tijdje niet meer op TV was geweest, vond het een geweldig plan. Hij dacht er niet lang over na, maar stapte meteen naar de Hoge Raad.

En zo kwam het, dat ons grootste democratisch recht, namelijk de Vrijheid van Meningsuiting, in de rechtzaal moet worden bevochten. Door strafpleiters. Die er hun eigen prestigeproject van maken.

Verkocht

abovo@planet.nl — 2010-10-02T20:08:38+02:00

:: Pleased to meet you
I hope you guessed my name
But what’s puzzling you
Is the nature of my game::
Rolling Stones: Sympathy for the Devil (Beggars Banquet)

De CDA prominenten die tijdens het congres van vandaag tegen de samenwerking met PVV stemden zijn bijna allemaal oud-gedienden. Mensen die het pluche al platgezeten hebben. Voor wie de macht niet langer lonkt. Toeval? Zou kunnen.

Terwijl in Arnhem het CDA voor de samenwerking met PVV stemde, vergeleek Wilders in Berlijn de Islam met de Duitse Weimarrepubliek. De Weimarrepubliek ging vooraf aan Hitlers Nationaal Socialisme. “Staan we op het punt de fatale fouten van Weimar te herhalen?”, vroeg Wilders zich vanmiddag in Berlijn af. Die vraag had ook niet misstaan in Arnhem, op het CDA congres. En kwam in elk geval heel dicht bij de vragen die oud-verzetsvrouwe en oud-bewindsvrouw Hannie van Leeuwen de CDA leden stelde, voordat zij haar stem tegen gaf.

Oud-minister Donner citeerde de apostel Paulus “Niet wat de mond in gaat maakt de mens onrein, maar wat de mond uit komt”. Daar kan ik alleen maar Amen op zeggen. Onbegrijpelijk dat Donner na deze tekst toch nog voor de samenwerking met PVV stemde.

Vandaag heeft het CDA haar ziel verkocht aan de duivel. Ik vermoed dat zij er 30 sikkels voor kreeg.

Roos

abovo@planet.nl — 2010-09-25T12:56:51+02:00

::Ik geef je een Roosje, m’n roosje
Ik geef je een Roos elke dag::
Conny Vandenbos: Roosje m’n Roosje (Een vrouw van deze tijd)

Twee weken geleden zagen wij haar voor het eerst. Roos. Dat was op verzoek van haar dierenarts. Haar eigenaar was door haar gebeten en wilde haar laten euthenaseren. Dierenartsen houden niet van het euthenaseren van gezonde honden en dus vroeg haar dierenarts of wij wilden onderzoeken of euthenasie gerechtvaardigd was.

Het was liefde op het eerste gezicht tussen haar en ons. Roos bleek een lieve, ietwat onderdanige hond. Een echte mensen-hond. Van agressie zagen wij niets, zelfs niet toen we daar erg ons best voor deden in een agressietest. We zagen een hondje met angstige reacties op plotselinge bewegingen en geluiden. Gelukkig bleef het daarbij. Ons advies aan de eigenaar en de dierenarts was dat euthenasie een wel erg zwaar middel was om in te zetten, omdat wij verwachtten dat training en de juiste zorg en begeleiding hele goede kansen zouden bieden voor Roos.

De eigenaar zag dat niet zitten en bracht Roos naar het asiel. De afgelopen twee weken was zij daar. Omdat wij verliefd waren geworden op Roos vroegen wij het asiel ons op de hoogte te houden van haar wel en wee. Dat deden zij. Roos ging goed. Ze deed het goed met de andere honden in het asiel en was heel lief met haar verzorgers.

Na twee weken wikken en wegen besloten wij Roos een kans te geven. Afgelopen donderdag hebben wij haar uit het asiel gehaald. We kregen haar 4 dagen op proef. Maar we wisten na een uur al dat zij niet meer terug zal gaan.

SVT

abovo@planet.nl — 2010-09-12T22:22:29+02:00

::Cellophane around my mouth
Stops the anger sipping out::
Robbie Williams: Blasphemy (Reality killed the video star)

In het vorig schooljaar werd mijn oudste zoon erg gepest. Kinderen zeiden altijd onaardige dingen tegen en over hem. Regelmatig werd hij op de grond geduwd en geslagen. Hij werd een bang, gefrusteerd jongetje. Bang voor elke sociale omgang met leeftijdsgenoten. Gefrustreerd, omdat hij zich niet kon verdedigen en dit eigenlijk ook niet echt wilde.

Dit schooljaar gaat hij naar een nieuwe school. Daar is hij 4 weken geleden begonnen. Hij moest erg wennen. Vooral aan de vriendelijkheid waarmee hij ineens te maken kreeg. In de eerste week kwam hij eens huilend thuis, omdat hij zich geen raad wist met al die kinderen die allemaal tegelijk met hem wilden spelen. Pas nadat we hem verteld hadden dat “nee” ook een antwoord is op “wil je met me spelen” ging het beter. Eind deze maand begint hij met een sociale-vaardigheidstraining (SVT), waar hij zich dit soort dingen wat meer eigen kan maken.

Deze week belde hij mij op mijn werk. Hij was duidelijk geschrokken. Zijn stem trilde. “Ik heb gevochten,” vertelde hij. En dat was niets teveel gezegd. Een jongetje uit een lagere klas had hem met een paraplu geduwd. Hij had de paraplu beet gepakt en gezegd dat het jongetje daarmee moest stoppen. De oudere broer van dat jongetje had hem daarop een klap gegeven. Mijn oudste zoon zei dat hij het best wilde uitleggen, maar dat de jongen niet moest slaan. De jongen gaf hem weer een klap waarna mijn oudste zoon een stoot terug gaf. Hierna volgde een gevecht. De hoofdmeester kwam er bij en gaf mijn oudste zoon gelijk en vertelde hem dat hij goed gehandeld had.

Mijn Lief en ik waren trots op hem. Hij was trots op zichzelf. Zelfs mijn jongste zoon keek met hernieuwd respect naar zijn broer. Mijn oudste zoon groeide zichtbaar. Hij heeft zichzelf overwonnen en voelt zich daar goed over. Daar kan geen SVT tegenop.

Trots

abovo@planet.nl — 2010-09-11T14:15:00+02:00

:: Do you realise
Do you realise
This world is totally fugazzi::
Marillion: Fugazzi (Fugazzi)

Het is 11 september 2010.

Vanochtend is er ergens iemand opgestaan met het gevoel van blijdschap en trots, omdat hij iets bedacht heeft waar 9 jaar later nog steeds alle kranten bol van staan, alle nieuwsrubrieken mee gevuld worden en iedereen over spreekt en van af weet.

Boos

abovo@planet.nl — 2010-09-01T14:29:19+02:00

::And he likes to be known
as the angry young man::
Billy Joel: Angry Young Man (Turnstiles)

Jongste Zoon was boos. En als Jongste Zoon boos is, dan laat hij daarover geen misverstanden bestaan. Zijn gezicht zegt BOOS, zijn hele lichaamshouding schreeuwt BOOS. Zijn ogen spugen vuur.

Met zijn booste gezicht, zijn wangen bol en zijn armen over elkaar weigerde hij tegen ons te praten. Want dat doet hij als hij boos is. Dan wil hij niets meer zeggen. Dat hoeft ook niet, want alles wat hij kwijt wil kun je zonder moeite aan hem aflezen. En verder wil hij er niet over praten.

Mijn Lief haalde zijn schouders op en zei tegen Oudste Zoon, die het onderwerp van de boosheid was: “Ach, als hij zo blijft laten we hem gewoon ergens achter”. Dat was de tovertekst. Een brede lach brak door de boosheid heen en het gezicht van Jongste Zoon begon te stralen toen hij zei: “Bij de ijssalon graag”.

Brief

abovo@planet.nl — 2010-08-23T19:27:48+02:00

::You’d sell a hole in your pocket
If you could find a way::
Phil Collins: Hang in long enough (...But seriously)

Geachte heer Wilders, beste Geert,

Graag wil ik in deze brief uiting geven aan mijn bewondering voor je visie en strategie. Ik neem de vrijheid om je te tutoyeren, omdat ik denk dat je heel gewoon bent gebleven. Ik hoop dat je dat geen probleem vindt.

De laatste jaren ben je vaak in het nieuws. Helaas niet altijd op een positieve manier. Maar ik ben ook ondernemer en ik weet net als jij dat er periodes zijn dat elke publiciteit, positef of negatief, goed is voor de verkoop van je product. En als er iemand is die weet hoe hij zijn product goed aan de man kan brengen, dan ben jij dat toch wel. En dat vind ik in deze tijd van crisis bewonderenswaardig.

Natuurlijk is jouw product er een waar Nederlanders in deze moeilijke tijden behoefte aan hebben. Maar laten we eerlijk zijn, een groot deel van die behoefte is door jou in de afgelopen jaren zorgvuldig gecreëerd. Daarbij heb je alle marketingtools uit de kast getrokken. Het resultaat mag er zijn! De angst voor Islam zit er bij de Nederlander goed in en dat is helemaal dank zij jou. Dat is extra bijzonder als we bedenken dat de gemiddelde moslim er zelf niet echt actief aan heeft bijgedragen. Het zijn jouw promotieactiviteiten die hiervoor hebben gezorgd.

Maar je strategie rond de coalitie-onderhandelingen is echt de kroon op je werk. Wat een briljante zet! Met deze strategie heb je wel de lusten, maar niet de lasten van een regering. Je kunt ongehinderd doorgaan met het promoten van je product en het creëren van de behoefte ervoor. Als de regering over 4 jaar een succes blijkt te zijn zal iedereen inzien dat dat dankzij jou is. Mocht het onverhoopt mislukken, dan heb jij niet actief aan de regering deelgenomen en is het dus ook niet jouw schuld. Een typische win-win situatie.

Toch heb ik nog wel een vraagje. Stel dat je strategie echt zo goed werkt. Dat de vraag naar jouw product explosief toeneemt. Dan ben je over 4 jaar zonder twijfel de leider van de grootste partij van Nederland. Prachtig natuurijk, daar werk je tenslotte hard genoeg voor. Maar dan zul je je product ook echt moeten gaan leveren. Heb je er al over nagedacht hoe je dat gaat aanpakken? Kun je de oplossing zijn voor een fictieve angst? Is het mogelijk een probleem op te lossen dat niet echt bestaat, als je zelf degene bent die het bedacht heeft?

Ik ben benieuwd naar je antwoord.

Hartelijke Groet,

Kat en Hond

Okee

abovo@planet.nl — 2010-08-22T16:46:39+02:00

::If you want me to I will::
The Beatles: I will (The White Album)

Gisteren had ik feest. Mijn Lief en Oudste Zoon waren jarig. Altijd een goede reden voor een feestje met vrienden en familie.

Ik hou van dat soort feestjes. Ik zie mensen die ik weinig zie, soms zelfs veel te weinig. Dat vind ik fijn. Dat ik ze dan weer zie dus, niet dat ik ze zo weinig zie. Het feestje van gisteren was dubbel fijn. Want ik kreeg complimenten. Hele fijne. Zo zei mijn vader tegen mij: “Wat ben je mooi”. En de nieuwe liefde van mijn moeder zei: “Wat ziet je huis er mooi uit”. En: “Wat is je tuin mooi geworden”. Vriend R. zei: “Waarom schrijf je nooit meer op je blog? Je schrijft altijd zo leuk.” En dat compliment, samen met die vraag, heb ik de afgelopen maand wel vaker gehoord. Ook van anderen.

En daarom ben ik terug. Na een jaar te zijn weg geweest. Voor vriend R. En vriend F. Vriendin J. en mijn zussen. En al die andere mensen die ook mee willen lezen. Want zo ben ik dan ook weer.

Zweden

abovo@planet.nl — 2009-08-14T11:56:50+02:00

::Hey it's good to be back home again
Sometimes this old house
Feels like a long lost friend
And hey, it's good to be back home again::
John Denver: Back home again (Back home again)

Wij waren dus in Zweden. Zweden is groen een geel. Het soort groen en geel waar je blij van wordt. Dat je rustig maakt. Tussen al dat groen en geel staat af en toe een rood houten huis. Want de Zweden wonen in houten huisjes. Die ze rood verven. Of geel, blauw of groen. Maar meestal rood.

Zweden is gebak. Veel gebak. In elk koffiehuisje kun je versgebakken taart eten bij je koffie. Elk zichzelf respecterend dorp heeft, naast een kerk, een konditori, een banketbakker. Die verkoopt naast een paar broden vooral heel veel gebak. Met kaneel of kardemom. En vanilleroom.

Zweden is water. Veel water. Overal meren en aan drie kanten zee. Zwemmen is leuk. Maar heel erg koud.

Zweden is Stockholm. Een prachtige stad. Groots. Gebouwd op eilandjes in de zee. Met elkaar verbonden door bruggen. Heel veel bruggen. Na elke hoek die je omslaat zie je weer nieuwe mooie dingen.

Zweden is wilde bessen. Bosbessen, kruisbessen, aalbessen, frambozen, aardbeien en kersen. Je kunt het allemaal in het wild plukken. Ook cantharellen en champignons kun je in het bos vinden. Het recht om bessen en paddestoelen te plukken is in de Zweedse wet vastgelegd.

We zouden drie weken blijven. Het werden er twee-en-een-half. Groen en geel heeft een beperkte werkzaamheid. Daarna krijgt het overschrijden van de Nederlandse staatsgrens die werking.

Ik ben blij dat ik weer thuis ben. Het was een fantastische vakantie.

Vakantie

abovo@planet.nl — 2009-07-26T21:17:34+02:00

::So we took a holiday
took some time to celebrate::
Madonna: Holiday (Holiday)

Lieve mensen,

Ik ben op vakantie.

Tot ooit!

Liefdesliedjes

abovo@planet.nl — 2009-07-17T10:22:29+02:00

::Er zijn honderdduizend lovesongs
dus waar begin ik aan::
De Dijk: Lovesong 100.001 (Niemand in de stad)

Heb je even? Dit gaat wel even duren. Ik wil het hebben over muziek. Muziek neemt een belangrijke plaats in in mijn leven. Elke stemming heeft haar eigen bijpassende muziek. Fish, Marillion en Counting Crows kan ik bijna altijd wel horen. Verder is de keuze van muziek sterk afhankelijk van hoe ik mij voel en wat ik aan het doen ben.

Loop ik naar school om mijn kinderen te halen, dan luister ik graag naar Pink. Pink is leuk, rocky en vrolijk. En je loopt er lekker op. In de auto luister ik graag Mika, Robbie Williams of K's Choice. Als ik aan het werk ben staat negen van de tien keer Counting Crows op, als ik rust wil Janine Jansen. Ben ik gewoon thuis dan staat de iTunes op shufflestand en komt er echt van alles voorbij.

Ik ben alleen niet erg goed met liefdesliedjes. Liefdesliedjes liggen moeilijk. Het moet niet te zoet worden. Zo heb ik een hartgrondige hekel aan Mariah Carrey, Celine Dion en dat soort types. Toch ben ik de laatste tijd wel in een liefdesliedjesstemming. Ik weet ook niet waarom, maar het is zo. Het zal de zomer zijn.

Dus neem ik jullie mee op een tour langs mijn favoriete liefdesliedjes. Zo is er natuurlijk deze. Om kippenvel van te krijgen. Deze vond ik vanaf de eerste keer dat ik hem hoorde zo mooi. Ik was er verbaasd over, omdat het zo lief is. Zo breekbaar. Niks voor mij eigenlijk. Datzelfde geldt voor deze.

Wat maakt of ik een liedje mooi vind? Meestal heeft het met de tekst te maken. Tekst vind ik belangrijk. Zo werd dit liedje "ons" liedje. Omdat het helemaal klopte. Qua tekst. Ook de muziek is natuurlijk belangrijk. Dit liedje vind ik fantastisch, omdat het zowel qua tekst als qua muziek zoveel in zich heeft. Het is bijna een klassieke symfonie met zoveel verschillende muziekpartijen. Hoe er gespeeld wordt met verschillende instrumenten en verschillende volumes. Geweldig gewoon.

Herinneringen zijn ook belangrijk. Liedjes worden mooi door de herinneringen die je er aan hebt. De vele avonden dat ik bij vriend R. was bijvoorbeeld. We dronken veel te veel en luisterden tot diep in de nacht muziek. Dit liedje herinnert mij altijd aan die tijd. Toen mijn oudste zoon geboren werd, was het eerste nummer wat ik hoorde deze. Het is eigenlijk een stom liedje. En mijn zoon heet geeneens Boris. Maar sindsdien hoort het tot mijn favorieten. Voor mijn jongste zoon draaide ik dit tijdens de vele nachten dat ik met hem op mijn arm door de huiskamer liep, omdat hij erg veel huilde als baby.

Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om het gevoel wat je krijgt als je een liedje hoort. De vlinders in je buik. De verliefdheid. Het worden tenslotte niet voor niets liefdesliedjes genoemd. Het liedje dat mij altijd weer dat speciale gevoel geeft, hoe vaak ik het ook hoor, staat hieronder. Het is voor mij het ultieme liefdesliedje. Het mooiste wat ooit geschreven werd.

Positief

abovo@planet.nl — 2009-07-13T11:32:20+02:00

::If life seems jolly rotten
There's something you've forgotten
And that's to laugh and smile and dance and sing.
When you're feeling in the dumps
Don't be silly chumps
Just purse your lips and whistle - that's the thing.
And...always look on the bright side of life::
Monty Python: always look on the bright side of life (Life of brian)

Dat mijn jongste zoon er soms wat onconventionele ideeën op na houdt als het om andere bevolkingsgroepen gaat, dat was ons al wel eerder opgevallen. Hier schreef ik daar ook al eens iets over. Toch worden wij soms nog met stomheid geslagen.

Zo zaten wij gisteren te praten over hoe je niet altijd alles maar gewoon moet vinden. Dat er mensen zijn die het moeilijker hebben dan wij. Dicht bij huis gezien zijn er kinderen die geen Gameboy hebben en nooit op de Wii kunnen spelen. Omdat ze daar geen geld voor hebben. Dat besef hakte er in. Geen gameboy is geen leven, volgens mijn zoon. Met de mensen in Afrika kan hij zich een stuk minder identificeren. Toen hij er op gewezen werd dat die mensen soms wel 5 kilometer moesten lopen voor gewoon wat water antwoordde hij: "Dat valt wel mee hoor. Dat doen ze met z'n allen. Dat is hartstikke gezellig."

Toen hij onze geschokte blikken zag, verzachtte hij zijn woorden door te zeggen: "Ja, je moet het wel een beetje positief bekijken natuurlijk."

Zondvloed

abovo@planet.nl — 2009-07-10T10:43:26+02:00

::Ik staar over het water
Dat net als ik
Ooit in beweging was
Peilloos diep en dreigend zwart::
Marco Borsato: Het water (De bestemming)

Dinsdagmiddag. De enige dag deze week die niet stond volgepropt met afspraken. Een heerlijk rustig dagje dus.

De loodgieter zou komen, vanwege een verstopping in het riool. Dat wel. Maar ik zat rustig op hem te wachten terwijl ik achter mijn MacBook een beetje werkte. Buiten begon het heel hard te regenen. En binnen 10 minuten zag ik het water onder de tussendeur doorlopen, mijn huiskamer in. Binnen een kwartier stond er een centimeter water over de hele benedenverdieping. Dat is allemachtig veel water, alles bij elkaar. De oorzaak? Een flinke bos plantenwortels die zich een weg hadden gebaand de rioolbuis in. Dat kan dus ook.

Loopt zo'n dag toch ineens heel anders.

Vrienden

abovo@planet.nl — 2009-07-03T23:13:17+02:00

::With friends like these
There's no need to worry your head
It seems::
T'Pau: Friends like these (Bridges of spies)

Ik ben erg gek op mijn nichtje. Ze is nu bijna 16, heeft net haar middelbare school diploma gehaald en is een Puber met een hoofdletter. Het is een geweldige meid en ik zou niet gekker op haar kunnen zijn als zij mijn eigen kind was.

Toen ze mij zei dat ze vond dat ik meer met mijn ongebruikte hyvesaccount moest doen, had ik wel mijn bedenkingen. Hyves snap ik niet. Mijn nichtje heeft 423 vrienden. Wat zou ik in 's hemelsnaam moeten met 423 vrienden? Ik heb in het echies aanzienlijk minder vrienden en die verwaarloos ik al op een schandalige manier. Maar mijn nichtje vond dat ik meer met de tijd mee moest gaan. Nu wil ik natuurlijk niet te boek staan als uncoole tante. Hip als ik ben. Zo achter mijn Mac. Dus stofte ik mijn hyves account af en verdubbelde mijn vriendenschaar aldaar door mijn nichtjes uitnodiging te accepteren.

En nu ben ik dus weer volledig online. Met 3 vrienden. Heel treurig eigenlijk. Dat vraagt misschien wel wat uitbreiding, maar ik ben nog steeds niet helemaal overtuigd van de toegevoegde waarde van hyves boven de gewone mail. Bovendien verwacht ik niet dat mijn real life vrienden, op die ene die nu ook een hyvesvriendje is na dan, een hyves account bezitten. Maar hee, misschien zijn mijn vrienden wel hipper dan ik denk. Ben ik echt zo uncool en achterhaald als mijn lieve nichtje schetste. Het zou natuurlijk altijd nog kunnen dat ik straks ineens ook ruim 400 vrienden heb. Al weet ik niet helemaal zeker of ik wel zoveel mensen ken.

Voel je vrij om mijn vriend te worden. Ik kan er dus best nog wat gebruiken...

King

abovo@planet.nl — 2009-06-29T13:50:33+02:00

::And you're sick to your stomach
At the sound of your voice
And the shape of your face
And the sound of your name
They send you pictures of yourself
It's someone you don't know
They call you a genius
Cause you're easy to sell
But the fire in your belly
that gave you the songs
Is suddenly gone
And you feel like a fake
Is that what you want?

I hope for your sake
You've got what it takes
You've got what it takes
To be spoiled to death::
Marillion: King (Afraid of sunlight)

Dat Michael Jackson dood is, daar wil ik geen log aan spenderen. Ik heb altijd gevonden dat de naam Wacko Jacko goed bij hem paste. Ik had het zelf kunnen bedenken.

Het vreemdst aan de man was natuurlijk de extravagante manier waarop hij met zijn rijkdom omging. "We are the world" voor USA for Africa inzingen met een diamanten handschoentje en sok aan, dat vond ik op zijn minst afbreuk doen aan de boodschap van het lied. Voor de rest heeft het me altijd weinig geïnteresseerd wat de man deed met een aap, een pretpark in zijn tuin en logerende kinderen. Ik heb nooit geloofd dat hij schuldig was aan ontucht met kinderen, maar heb me er ook nog nooit over opgewonden. Dat hij met een mondkapje over straat ging en dat ook van zijn kinderen vroeg, dat kwam mij vreemd voor. Maar ook daar hanteer ik het principe dat iedereen zijn eigen keuzes maakt. Bovendien ben ik wel benieuwd naar welk deel van al die verhalen verzonnen is door de media. Had hij het skelet van The Elephant Man in bezit? Wie weet? En wie kan het wat schelen? Droeg Bubbles Gucci? Het zou zomaar kunnen. I couldn't care less.

Toch was Michael Jackson waarlijk The King of Pop.

Ik herinner mij nog dat de clip van Thriller voor het eerst zou worden uitgezonden op TV. Het was compleet nieuw. Een clip van 14 minuten. We bleven er voor thuis. We keken met het hele gezin. Tot dan toe keken we alleen maar naar de weekendquiz met het hele gezin. Gedurende zijn hele carrière bleef hij vernieuwend. Zijn muziek is briljant, zijn dansjes geniaal. Zijn moonwalk, de manier waarop hij "Oeh" kon gillen en zijn hand op zijn kruis zijn legendarisch. En dat is in the end gewoon waar het om gaat.

De koning is dood. Leve de koning.

Duckstad

abovo@planet.nl — 2009-06-24T13:25:39+02:00

::Een eigen huis
Een plek onder de zon
En altijd iemand in de buurt die van me houden kon::
Het Goede Doel: Alles kan een mens gelukkig maken (Iedereen is anders)

Sinds een half jaar woon ik in het aller mooiste, leukste en aardigste stadje dat je langs de Lek kunt vinden. Het is hier heerlijk. De vogeltjes fluiten altijd. Kinderen huppelen in de straten. En door een nooit officieel beschreven microklimaat schijnt hier altijd de zon. De schoorsteenveger heet Roetman en de airconditioner verkoper heet Kouveld.

Het is alsof ik in Duckstad woon.

Hoop

abovo@planet.nl — 2009-06-11T11:16:21+02:00

::Poor men wanna be rich
Rich men wanna be kings
And a king ain't satisfied untill he rules everything::
Bruce Springsteen: Badlands (Darkness on the edge of town)

Het gaat niet goed met de PvdA. Dat komt omdat de PvdA te elitair is. Dat is althans de mening van minister Plasterk. En die kan het weten.

De top van de partij heeft geen voeling meer met de achterban, denkt de minister. Dat klopt wel. De top bestaat voornamelijk uit hoogopgeleiden. De meesten hebben ook al hoogopgeleide ouders en dus helemaal geen arbeidersverleden. Minister Plasterk is zelf Hoogleraar in de ontwikkelingsgenetica. Die weet veel, daar gaat het niet om. Maar hoe een gemiddeld gezin in een arbeiderswijk haar kinderen op school kan houden zonder kopje onder te gaan door het gewicht van de kosten die daaruit voortvloeien, daar heeft hij geen kaas van gegeten. Zijn beleid is daar het schreeuwende bewijs van. Minister Bos heeft waarschijnlijk zelfs nog nooit een arbeidersgezin van dichtbij gezien, dus die legt het hem niet uit. Met hoogopgeleide kamerleden kan de PvdA de oorlog niet winnen. Zoveel is inmiddels duidelijk.

Maar er gloort hoop aan de horizon! Hoop in de persoon van Hans Spekman. Wel hoogopgeleid, maar woonachtig in een heuse arbeiderswijk in Utrecht. Weliswaar in een klein subwijkje dat met hekken en slagbomen angstvallig is afgeschermd van de rest van de grote boze wijk, maar toch.

Ik zeg: Hans for President!

Storm

abovo@planet.nl — 2009-05-26T15:26:21+02:00

::There's a stormfront coming
(mood indigo)
White water running
and the pressure is low:
Billy Joel: Storm front (Storm front)

24-05-09, 18:30
Mijn Lief en ik staan voor het raam en kijken de tuin in. De bamboe, die we uit onze vorige tuin meeverhuisden, staat er treurig bij in de zon. "De bamboe heeft het zwaar", stelt mijn Lief. Ik zeg hem dat ik denk dat de bamboe nog niet goed geworteld heeft. Dat de voeding via de kleine wortels moet komen, die alleen nog aan de oppervlakte liggen. Die oppervlakte is snel droog. Dus heeft de bamboe het zwaar. Het lijkt logisch.

25-05-09, 03:39
Mijn Lief en ik staan voor het raam en kijken de tuin in. Het onweert heftig en de bliksem verlicht de tuin bijna voortdurend. We werden er wakker van en nu staan we hier. De regen slaat met grote druppels snoeihard tegen het raam. Het geluid overstemt het onweer bijna. In luttele seconden staat er een laagje water in de tuin. Mijn Lief vindt: "De bamboe moet nu dus echt niet meer zeiken".

Tijs

abovo@planet.nl — 2009-05-22T10:25:30+02:00

::Het gaat niet altijd goed met mij
Vaak zelfs ronduit slecht
Meestal ben ik met mezelf en alles in gevecht
Toch denk ik vaak als ik weer boos mijn voordeurstoepje boen
Wel fijn dat ik het niet met Andries Knevel hoef te doen::
Brigitte Kaandorp: Andries Knevel (Als de herfst je overvalt)

Tijs is mijn vleesgeworden irritatie. Nooit eerder kon ik mij zo ergeren aan iemand die zo vaak op TV is. Tijs is ook 's werelds slechtste interviewer. Of in elk geval de slechtste interviewer die toch voor zijn brood interviews moet doen. Misschien zijn er wel mensen die het nog slechter doen, maar die zijn dan slager geworden ofzo. Tijs praat door zijn gasten heen en kapt ze op botte wijze af als ze net antwoord geven op zijn stupide vragen. Ik heb het hier natuurlijk over Tijs van den Brink. Maar dat had je vast al door.

Ik mag altijd graag een actualiteitenprogramma kijken. Het brengt me op de hoogte van wat er in ons land gebeurt als ik het journaal weer eens gemist heb. Het helpt me mijn gedachten te ordenen en een mening te vormen. Ik ben het lang niet altijd eens met wat er gezegd wordt. Dat hoeft ook niet, ook door het niet eens te zijn leer ik wat ik er zelf van vind. Het liefst kijk ik Pauw en Witteman. Die zijn goed op elkaar in gespeeld, doen het samen leuk en er komt een beetje humor bij. En hoewel ik het dus lang niet altijd met ze eens ben vind ik het programma een prettige manier om mijn avond af te sluiten.

Maar Pauw en Witteman werken niet in de zomer. Dan nemen Andries en Tijs hun plekje in. In het begin dacht ik nog dat het niet uit zou maken. De een of de ander, who cares. Maar het maakt wel uit. Knevel en van den Brink zitten naast elkaar, maar werken niet samen. Ze doen elk hun ding, maar niet met elkaar. En Andries... ach, die is Andries. Een beetje teveel God naar mijn zin, maar verder gaat hij wel. En als interviewer is Andries best scherp. Maar Tijs! Tijs sucks. Bigtime.

Gisteren legde Tijs aan Evert Santegoeds een dilemma voor. Stel: Het is WK voetbal. Heel Nederland is oranje gekleurd. En jij (Evert dus) komt er achter dat de aanvoerder van het Nederlands elftal kinderporno op zijn computer heeft. Publiceer je dat dan? Kennelijk was dit voor Tijs een dilemma. Hoe onbegrijpelijk is dat? En wat zegt dit over Tijs? Even denken hoor.... Voetbal.... Kinderporno... Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Wikken, wegen.... Tja, voetbal is natuurlijk wel zo belangrijk dat we de kinderporno misschien maar even aan de kant moeten schuiven. Straks verliezen we nog.

Tijs is in dienst van de EO. Dat is dezelfde omroep die Arie Boomsma schorste, omdat hij met ontbloot bovenlijf in een homotijdschrift verscheen. Op de Ranglijst der Verdervelijkheid kennelijk hoger dan het wegmoffelen van kinderporno ten behoeve van het Nederlands voetbal.

Barbapapa

abovo@planet.nl — 2009-05-04T16:50:13+02:00

::Kom op bezoek bij Barbapapa
Het eind is zoek
Bij de familie Barbapapa
Kom op bezoek bij Barbapapa
Kunnen wat ze willen worden
Dun, dik of lang
Kort, vierkant, rond::
Begintune Barbapapa

Dit weekend kwamen vrienden J. en E. bij ons eten. Dat doen we vaak. Eten met J. en E.

Onder het genot van lekker veel eten en misschien een paar alcoholhoudende drankjes bespreken we van alles. Koetjes en kalfjes, maar ook de diepere levensvragen gaan we niet uit de weg. Soms vinden we de oplossing voor wereldvrede. Andere keren krijgen we geen goed antwoord op een bepaald probleem.

Dit keer liepen we tegen een vraag op, waarop wij met de beste wil van de wereld geen antwoord konden bedenken. Alle vier niet. Terwijl we toch behoorlijk ontwikkeld zijn en heel veel weten.

Als je kunt worden wat je wilt, waarom is je basisvorm dan dat van een roze amoebe?

Asociaal

abovo@planet.nl — 2009-04-16T09:47:12+02:00

::'t Is moeilijk bescheiden te blijven
Wanneer je zo goed bent als ik
Zo stoer, zo charmant en zo aardig
Dat zie je in een ogenblik::
Peter Blanker: 't Is moeilijk bescheiden te blijven (niet op album uitgebracht)

Sire maakte een commercial over onbewust asociaal gedrag. Elke dag, meerdere malen, krijg ik de vraag voorgeschoteld hoe onbewust asociaal ik ben. Ik besloot het uit te zoeken.

Via de website die Sire daartoe heeft gemaakt deed ik de test. En nu staat het dus vast: Ik erger mij minder dan gemiddeld aan anderen. Dat geloof ik wel. Het is mijn heilige overtuiging dat veel mensen zich heel erg vaak aan van alles ergeren. Maar niet aan mij. Volgens de test dan. Dat is mooi.

Ik ben niet onbewust asociaal. Niet bewust ook trouwens. Ik ben eigenlijk een modelburger. Er zouden er meer van mij moeten zijn, dan zou de wereld er veel beter uitzien.

Hecht

abovo@planet.nl — 2009-04-15T15:58:10+02:00

::In our family portrait
We look pretty happy
We look pretty normal
Let's go back to that::
Pink: Family portrait (M!ssundaztood)

Mijn familie is erg hecht. Dat zou je niet op het eerste gezicht zeggen. We lopen de deur niet plat bij elkaar en we bellen eigenlijk nooit.

Toen nog niet zo lang geleden mijn broer zijn vrouw bijna verloor tijdens de geboorte van hun jongste kind leefden we allemaal mee. Als vanzelf kwam er een communicatienetwerk op gang, waardoor mijn broer niet meer elke keer de hele familie hoefde in te lichten over ontwikkelingen en zich kon bezighouden met de zorg voor zijn vrouw en hun kinderen. Waar nodig en gewenst kwam praktische hulp. En mijn broer wist dat hij bij elk van ons terecht kon als hij ons nodig had.

Nu gaat het niet zo goed met mijn zus. De problemen in haar gezin lijken zich op te stapelen tot duizelingwekkende hoogte. Voorzichtig zoek ik naar de balans tussen interesse tonen, hulp bieden en afstand bewaren. Mijn zus heeft het moeilijk. En ik wil er voor haar zijn. Zonder opdringerig over te komen of haar met een extra verplichting op te zadelen. Ik weet zeker dat zij weet dat zij bij ons terecht kan. Dat haar problemen ons niet onbewogen laten. Dat wij onvoorwaardelijk van haar en van haar kinderen houden.

Het is niet gemakkelijk. Want we lopen de deur niet plat bij elkaar en we bellen eigenlijk nooit.

Slavernij

abovo@planet.nl — 2009-04-07T10:06:47+02:00

::Slave, slave
To fight the violence we must be brave
Hold on strong to the love God gave
Slave::
Elton John: Slave (Honky Château)

We hadden een serieus gesprek. Onze kinderen en wij.

Het begon met een grapje van mijn Lief. Over hoe hij wel een slaaf zou willen hebben. Mijn oudste zoon haakte daar op in door te zeggen dat dat zielig is voor de slaaf. Omdat wij onze kinderen graag leren goede argumenten te formuleren wees mijn Lief hem op de voordelen van het hebben van een slaaf. En op de slaapplek die wij de slaaf zullen geven. En al het eten.

Zo ontstond een discussie over slavernij. Wij waren voor. Niet echt hoor, maar for arguments sake. En onze kinderen waren tegen. En wij kregen het idee dat onze opvoeding haar vruchten ging afwerpen.

Tot mijn jongste zoon zich opeens afvroeg: "Ontsnapte slaven heten toch joden?"

Boes

abovo@planet.nl — 2009-03-09T13:22:06+01:00

::I can see
You're slipping away from me
And you're so afraid
That I'll plead with you to stay
So I'm gonna be strong
I'll let you go your way::
Cyndi Lauper: I'm gonna be strong (Twelve deadly Cyns)

Het grote probleem met honden is dat ze niet oud worden. Althans, niet zo oud als wij.

Boes is elf jaar. Dat is oud voor een hond als hij. Veel Hollandse Herders worden niet zo oud. En met zijn ouderdom kwamen er klachten. Pijntjes en kwalen. Dus bespraken we, heel rationeel, wanneer het genoeg zou zijn. We stelden criteria op volgens welke onze honden bij ons blijven. En wanneer het genoeg is. Omdat het anders zielig is. Het belangrijkste criterium werd dat het leven pijnvrij moet zijn. Extreme pijn, zonder uitzicht op verbetering vonden we de grens over.

Toen Boes' pijnstillers een tijdje geleden geen soelaas meer boden werden we bezorgd. Gelukkig waren er nog andere, betere pijnstillers. En daarna nog weer andere. En tenslotte verschillende tegelijk. Totdat het echt niet meer ging. En we werden geconfronteerd met het feit dat criteria opstellen nog wel wat anders is dan criteria naleven.

Vandaag hebben wij de knoop doorgehakt. Boes heeft ruim elf jaar bij ons geleefd. Voor ons geleefd. Hij was Koning in zijn wereld. En voordat hij volledig wordt onttroond laten wij hem gaan.

Ik mis hem nu al.

Applaus

abovo@planet.nl — 2009-02-26T17:00:07+01:00

Effe wachte...
Pizza!
Andre van Duin: Pizza (Effe wachte...)

Mijn jongste zoon had een speciale lunch op school. Het thema was Italie. Van ouders werd gevraagd of zij iets binnen dat thema wilden maken voor de klas. Dus bakte ik een pizza. Niet zo'n diepvries geval, maar heerlijk vers. Met tomaat, mozarella en basilicum.

De pizza viel in goede aarde. Andere moeders maakten ook nog spaghetti, Italiaanse bollen en tiramisu. Ook die vielen in de smaak. Aan het einde van de lunch vond de juf dan ook dat de nijvere arbeid van de moeders wel een applausje verdiende. Alle kinderen klapten braaf.

Thuisgekomen vertrouwde mijn jongste zoon mij toe: "Ik klapte alleen voor jou, hoor mam!"

Droste-effect

abovo@planet.nl — 2009-02-19T12:37:17+01:00

::I'm just a dreamer
I dream my life away
Im just a dreamer
Who dreams of better days::
Ozzy Osbourne: Dreamer (Down to earth)

Ik droomde. En in mijn droom droomde ik ook. Dat was raar.

Ik droomde dat ik mijn droom wilde vertellen aan mijn Lief. Want het was een rare droom. Die droom in mijn droom dan. Maar ik kon het niet goed uitleggen. Wat ik droomde. In mijn droom dus. Omdat ik in mijn droom slechts flarden van mijn droom herinnerde.

Toen ik wakker werd herinnerde ik mijn droom nog en ook de flarden van de droom in mijn droom. Ik was er helemaal in de war van.

Papegaaien

abovo@planet.nl — 2009-02-13T14:26:21+01:00

::Papegaaitje leef je nog
Ia dea
Ja mijnheer ik ben er nog
Ia dea::
Kinderliedje

Sinds twee jaar heb ik een papegaai. Trees. Trees is een Grijze Roodstaart. Deze papegaaien staan bekend om hun goede spreekvermogen en dat zullen we weten ook.

Trees heeft inmiddels een behoorlijke vocabulaire ontwikkeld. Zo heeft ze wel dertig verschillende manieren waarop wij onze honden roepen overgenomen, kan ze precies zo hoesten als mijn oudste zoon en zegt ze steevast "Tot zo" als ik mijn jas aantrek. Ze kan ook heel hard schreeuwen en dan zelf zeggen: "Trees, niet schreeuwen!" Heel geestig. Iedereen die regelmatig bij ons komt probeert haar woordjes te leren en dat lukt heel aardig. Ik vind het gezellig om haar te horen babbelen als ik bezig ben en kan precies onderscheiden van wie ze wat geleerd heeft. Stemgeluid kan ze perfect imiteren.

Maar nu ze zo goed praat doet zich een wonderlijk fenomeen voor. Als Trees gezellig zit te praten gaan mensen haar napraten. Kijk ik toch ineens heel anders aan tegen het werkwoord "Papegaaien" .

Prestigeproject

abovo@planet.nl — 2009-02-06T16:23:13+01:00

::Once there was a magical place
Over time it was lost
Price increased the cost
Now the fortune of the kingdom
Is locked up in its dungeon vaults::
No Doubt: Tragic kingdom (Tragic kingdom)

Op een dag, nog niet zo heel lang geleden, dacht Gerard Spong: "Ik verveel me. Ik ben het zat om altijd maar met boeven bezig te zijn. Ik wil eens iets anders. Iets geks." Dus besloot hij Geert Wilders aan te klagen wegens haatzaaien.

Geert was daar natuurlijk niet zo blij mee. Hij dacht: "Wat nu?" Maar al snel had hij de oplossing. Hij haalde gewoon Bram Moskowicz er bij. Om hem juridisch bij te staan. Bram, die toch ook al een tijdje niet meer op TV was geweest, vond het een geweldig plan. Hij dacht er niet lang over na, maar stapte meteen naar de Hoge Raad.

En zo kwam het, dat ons grootste democratisch recht, namelijk de Vrijheid van Meningsuiting, in de rechtzaal moet worden bevochten. Door strafpleiters. Die er hun eigen prestigeproject van maken.

Rehabilitatie

abovo@planet.nl — 2009-02-04T20:38:27+01:00

:: We didn't start the fire
it was always burning
Since the world's been turning::
Billy Joel: We didn't start the fire (Storm Front)

Vanavond keek ik een nieuwsuitzending. In de nieuwsuitzending waren leden van de Katholieke Kerk zich in allerlei bochten aan het wringen door de schokkende uitspraken van de omstreden bisschop Richard Williamson over de Holocaust. Voor diegenen die de afgelopen week onder een steen hebben geleefd: deze bisschop, pas weer in eer hersteld door de (wat mij betreft even omstreden) Paus, heeft gezegd dat hij niet gelooft dat er joden zijn omgekomen in de gaskamers van de Nazi's.

Ook Angela Merkel, Bondskanselier van Duitsland, sprak het Vaticaan toe. Over hoe ze vindt dat de bisschop zoiets niet moet zeggen. Over hoe erg ze het vindt dat de Holocaust op deze manier wordt ontkent. En over hoe gevaarlijk dat is. Ze had er een mooie toespraak over gemaakt.

En ik zag dat dus. En ik vroeg me af waarom het zo belangrijk was wat Angela Merkel hierover te zeggen heeft. Voor ons dan. Dat het in onze nieuwsuitzending moet. Echt waar, dat vroeg ik mij af.

Pas later realiseerde ik mij dat Duitsland nogal wat te maken had met de Holocaust. En dat Angela er natuurlijk ferm afstand van wil nemen als die Holocaust ontkent wordt. Dat dat pas zo laat tot mij doordrong betekent toch wel dat Duitsland, wat mij betreft, volledig gerehabiliteerd is. Dat is over het Vaticaan nog niet te zeggen.

Liedje

abovo@planet.nl — 2009-01-27T14:55:02+01:00

::En dan zing ik
een mooi liedje
mooi liedje
mooi liedje voor jou::
Acda en de Munnik: Mooi liedje (Acda en de Munnik)

Mijn lief zingt graag liedjes. Niet dat hij heel goed kan zingen ofzo, maar hij doet het gewoon graag. De frequentie en intensiteit van zijn liedjes nemen toe naarmate hij vermoeider is. Hij zingt als hij onder de douche staat, als hij kookt en vooral ook als hij auto rijdt.

Meestal verzint hij de liedjes zelf. Dan maakt hij een nieuwe tekst op een bestaande melodie of hij componeert ter plekke iets compleet nieuws. Het begon lang geleden met het liedje 'Could you be loved" van Bob Marley. Could you be veranderde al snel in Koetje Bi. Daar kwam een Koetje Ba en een identiteitscrisis voor beide koeien bij en een raar liedje was geboren. Nu zingt hij overal en altijd rare liedjes. Over mensen die hij kent, dingen waar hij tegenaan loopt en zelfs comlpexe politieke kwesties worden in liedjes gevat.

In het begin is het wat raar. Maar je went er aan. En nu ben ik op het punt dat ik hem help wanneer hij er rijmwoord-gewijs niet meer helemaal uitkomt. En onze kinderen, die hem niet anders kennen, die zingen vrolijk mee.

Barack

abovo@planet.nl — 2009-01-21T15:47:09+01:00

::I hope for your sake
You've got what it takes
You've got what it takes
To be spoilt to death::
Marillion: King (Afraid of sunlight)

Eindelijk! Het is zover. Obama is de 44e president van Amerika.

Ruim voor deze dag is Obama al binnengehaald als De Redder in Nood. De Koene Ridder, die alles weer goed moet maken. Een dubieuze eer. De puinhoop die hij moet opruimen maakt zijn nieuwe baan wat mij betreft niet begerenswaardig. Een economische teloorgang om "U" tegen te zeggen en twee zware oorlogen. Dat is de nalatenschap van zijn voorganger. Lekker dan! Los dat maar op.

Bush kreeg van zijn volk een slecht rapportcijfer. Historisch laag, net als de economie. Dat is niet zo gek. Alles wat hij hoefde op te lossen was de ramp op 11 september. Dat is nu 7 jaar geleden. Door het beleid van Georgie W is de kans op herhaling van dit drama groter dan ooit tevoren. En bovendien heeft zijn "oplossing" zoveel geld gekost dat het land financieel zo'n beetje aan de grond zit. Jammer, want hij had ook met een goede, minder "trigger-happy" oplossing kunnen komen. Dat had voor iedereen vast beter uitgepakt en niet in de laatste plaats ook voor hemzelf. En dan had hij nog tijd over gehad om iets te doen aan de zorg, de werkloosheid en de slechte economie.

Maar voor Barack zijn de verwachtingen dus hooggespannen. We kunnen alleen maar hopen dat hij een deel van die verwachtingen waar kan maken. De tijd zal het ons leren. Maar mijn baan zou het niet zijn: President van een land dat haar president sex in the oval office zwaarder aanrekent dan het starten van een oorlog op een zeer twijfelachtige basis.

Gazagedoe

abovo@planet.nl — 2009-01-12T17:37:11+01:00

::Can you make it on your own
Can you take it by the throat
Make your own luck -
learn the skills
Get in early
For the kill

It carries on

Pick up the weapon
Marry it. Give it your name
Define yourself by it
Take it down the disco

Trigger happy
Pulling power
LadyKiller
Take em out

See the weirdos
On the hill
Come to get you
If you stand still

It carries on..

Somewhere in history
You were wronged
Raise your children
To bang the drum

Tell all your family
Tell all your friends
Teach your brothers
To avenge

It carries on

Or you could LOVE...
You could LOVE

Lie down in the flowers
In the blue of the air
Open your eyes. Why
use up your life for
anything else?
No need to fight for
what everyone has
What do you need?
It's already there
It's already there

You could LOVE::
Marillion: A few words to the dead (Radiation)

Minister Verhagen zegt in mijn krant dat hij geen zaken wil doen met Hamas. Dat is te begrijpen. Hamas is een gevaarlijke organisatie. Terrorisme is in geen enkel geval goed te praten. Maar wil dat nou automatisch zeggen dat we dan met Israël in zee moeten gaan? Zijn we dan spontaan vergeten dat Israël jarenlang het leven van vele Palestijnse burgers onmogelijk heeft gemaakt door de Gazastrook hermetisch af te sluiten? En dat Israël nu stelselmatig burgerdoelen van de Palestijnen aanvalt, is dat ook niet een vorm van terrorisme?

Ik wil al sinds het begin van de vernieuwde oorlog in Gaza een log er over schrijven. Ik ben al minstens 20 keer begonnen. Het is geen doen. Beide partijen hebben gelijk en beide partijen zitten behoorlijk fout. Het is als een uit de hand gelopen ruzie van mijn kinderen: je komt er niet meer achter hoe het precies zat en in beide verhalen kun je goede argumenten herkennen. Ik doe wat ik ook bij hun ruzies doe: ik hou me er buiten. Laat Maxim het maar oplossen....

Sprookjeswinter

abovo@planet.nl — 2009-01-09T16:34:54+01:00

::I get a little warm in my heart
when I think of winter::
Tori Amos: Winter (Little earthquakes)

Oke. Ik ben niet zo van de winter. Dat is bekend. Maar toen ik vanmorgen hier langs liep was ik toch wel aangenaam verrast. Door de bevroren mist op de bomen. De sneeuw op het ijs. En het bleekroze zonnetje wat net tevoorschijn kwam. Mijn jongste zoon en ik hebben er samen eventjes ademloos naar staan kijken.

Kerstfeest

abovo@planet.nl — 2008-12-24T15:26:01+01:00

::I wish you a merry christmas
I wish you a merry christmas
I wish you a merry christmas
And a happy new year!::
Kerstliedje

Perceptie

abovo@planet.nl — 2008-12-01T10:02:03+01:00

:: Do you know
How wonderful you are::
Gordon Haskell: How wonderful you are (Harry's bar)

Mijn Lief moest naar een symposium. Hij zag het niet echt zitten, maar zijn aanwezigheid werd hem van hogerhand opgelegd.

"Ik snap wel dat zijn aanwezigheid verplicht is", zei mijn oudste zoon op een ja-duhuh-toon.
"Oh?" vroeg ik enigszins afwezig.
"Ja", antwoordde hij. "Iedereen wil toch wel even in papa's aanwezigheid zijn."

Schaamhaar

abovo@planet.nl — 2008-11-26T11:47:49+01:00

::And all the morons
And all the stooges with their coins
They’re the ones who make the rules::
Meat Loaf: Life is a lemon and I want my money back (Bat out of hell II)

Zojuist las ik in de krant dat in het Electronisch Kinddossier, waar minister en vice-premier Rouvoet zo verschrikkelijk zijn best op heeft gedaan, wordt opgenomen of een kind schaamhaargroei heeft. Als dit zo is dan wil de minister graag weten hoeveel dan en hoe het schaamhaar er uit ziet. Het is een multiple-choice vraag. Keuzemogelijkheden zijn bijvoorbeeld: kort donker haar, gekruld licht haar of volwassen haargroei.

Als ik zoiets lees dan kan ik niet anders dan denken: "Wat is in 's Hemelsnaam de relevantie van die vraag?"

Menselijk

abovo@planet.nl — 2008-11-11T15:55:46+01:00

::Ik ben gekomen om te lachen
om de blunder van de eeuw::
Acda en de Munnik: Lopen tot de zon komt (Acda en de Munnik)

Wij zijn verhuisd. En verhuizen is een van de grotere stressoren in een mensenleven. Dat weet iedereen. Naast geboren worden, wat ook nogal stressvol schijnt te zijn, maar waarvan ik mij persoonlijk eigenlijk helemaal niets herinner, staat verhuizen ook behoorlijk hoog op de Ranglijst der Stressvolle Gebeurtenissen.

Om niet al te veel last te hebben van al die stress mochten mijn kinderen 2 weken bij mijn moeder logeren. Moeke woont dicht bij de nieuwe school, dus bracht zij 2 weken lang elke ochtend mijn kinderen naar school en haalde ze daar ook weer op. Prettig en wel zo rustig voor alle betrokkenen, behalve misschien voor mijn moeder. Ondertussen verhuisden wij.

De eerste nacht in ons nieuwe huis kwamen ook de kinderen weer thuis. Gelukkig, want 2 weken kinderloos is wel afzien voor een moeder. Omdat ik nog niet gewend was aan de nieuwe school en de reis daar naar toe repeteerde ik voor het slapen gaan nog even hoe het ook al weer zat. Hoe laat moet ik op? Staat mijn wekker wel goed? Doet mijn wekker het überhaupt? Hoe lang is het lopen naar school? Dat soort vragen schoten allemaal door mijn hoofd. Te laat komen op de eerste dag dat ik ze zelf breng leek me niet zo'n goede binnenkomer.

En toen schrok ik wakker. Ik keek op de wekker. Die gaf 7:55 aan. Ik zweer het! Terwijl ik hem had gevraagd mij om 7:00 te wekken. Ik schoot mijn bed uit. Geschrokken. Ik trommelde de mannen uit bed en maande ze om op te schieten. Nog een kwartier en we moesten weg. Mijn Lief maakte lunchtrommeltjes en een supersnel ontbijt. Mijn kinderen mopperden dat ze moe waren, maar kleedden zich toch in recordtempo aan. Na een kwartiertje zaten we in de auto. Voor lopen was het te laat. Dacht ik. Ik draaide het contact van mijn auto aan en de klok ging branden. 2:22. Ik keek om mij heen. Stilte. En donker. Verschrikkelijk donker.

Mijn jongste zoon zei zielig: "Ik dacht al, bij oma was het helemaal niet zo donker". Toen ik mijn bed weer in wilde duiken lag mijn Lief te kijken naar de wekker. 2:30 gaf die aan. Heel braaf. Schijnheilig.

Verhuizen is dus een van de grotere stressoren in een mensenleven.

Vagina

abovo@planet.nl — 2008-10-14T08:57:07+02:00

::I need to find a new vagina,
Any kind of new vagina,
It's hard to rhyme a word like vagina,
Calvin Klein? Kind-a, North Carolina::
Bloodhoundgang: Three point one four (Hooray for boobies)

Mijn oudste zoon ging met zijn vriendinnetje naar de dierentuin. Niet alleen, het was haar kinderfeestje. Haar moeder en broer en nog wat vriendinnetjes gingen ook mee.

Toen we na het feestje naar huis reden vroeg ik hem hoe hij het had gehad. Hij stuiterde op de achterbank. "Oh mam, het was zo leuk," begon hij. "We zagen een vissenvagina."

Ik was in een klap sprakeloos. En nu blijf ik mij maar afvragen: hoe ziet een vissenvagina er uit?

Kadootje

abovo@planet.nl — 2008-10-03T10:23:06+02:00

::Somewhere over the rainbow
Skies are blue
And the dreams that you dare to dream
Really do come true::
Judy Garland: Over the rainbow (Miss showbuisness)

Ik ben aan het verhuizen. In ons nieuwe huis wordt gesloopt, gehakt en gecreëerd. Ons oude huis staat vol met dozen, spullen die weg moeten en spullen die mee moeten. Als ik iets nodig heb is het meestal al ingepakt. Dat is niet erg, want het wordt leuk. Maar mijn hoofd is druk. Met depotbetalingen, koppelstukken en andere zaken waar ik geen verstand van had willen hebben.

Ondertussen gaat het gewone leven zo goed mogelijk verder. De honden worden uitgelaten, de was moet gedaan, de kinderen gaan nog gewoon naar school. En toen ik mijn kinderen vanmorgen naar school reed was ik met mijn hoofd al bij allerhande verhuiszaken. Telefoontjes die nog gepleegd moeten worden, spullen die nog gekocht moeten worden, kleuren die nog gekozen moeten worden.

En toen zag ik opeens, terwijl de zon scheen, een regenboog. Helder en duidelijk recht voor me. En dat vond ik toch een beetje een kadootje.

Oeps

abovo@planet.nl — 2008-09-18T15:42:00+02:00

::Ze kan het allemaal
zoals een vrouw alleen kan::
De Dijk: Wat een vrouw (Niemand in de stad)

Zoals het hoort:

Zoals het er uit ziet na een gemist paaltje:

Eloquent

abovo@planet.nl — 2008-09-17T19:44:49+02:00

::Je hoeft niet eens te spreken
Ik heb je al verstaan::
The Scene: Brand (Blauw)

Een vriend verweet mij pas dat mijn mails weinig eloquent zijn. Ik moest het even opzoeken in Van Dale's Groot Woordenboek der Nederlandse Taal, maar moest hem toen gelijk geven. Mijn mails zijn weinig eloquent. Vooral de mails die ik vanaf mijn iPhone verstuur. Want hoe leuk en handig die iPhone ook is, de lettertjes op het (overigens zeer prettige) toetsenbordje zitten dicht bij elkaar en een verkeerde toetsaanslag is zo een feit.

Maar ik wil natuurlijk niet te boek staan als weinig eloquent. Ik heb daar toch een beetje een naam hoog te houden. Al vanaf mijn schooltijd sta ik nu juist bekend als zeer eloquent. Mijn kinderen hebben dat overgenomen. Toen zij eenmaal begonnen met praten gebeurde dit direct in volzinnen. Toen men mij op het consultatiebureau op een goed moment vroeg of mijn zoon al 3-woord-zinnen kon zeggen lachte ik schamper dat hij die fase al wel een poosje voorbij was. In het begin op de kleuterschool dachten de kleuterleidsters dat wij enorme strebers moesten zijn. Vanwege de eloquentie van onze kids. En dat hebben ze heus niet van een vreemde hoor! Dat eloquente dan, hè? Met twee behoorlijk eloquente ouders en alles.

Dus wie vanaf nu een mail van mij krijgt, krijgt hem heel eloquent. Dat je het weet.

Eloquent, bn. (-er, -st), welsprekend, welbespraakt. *-IE, v. gmv. welsprekendheid, welbespraaktheid.

Filosofie

abovo@planet.nl — 2008-09-16T11:00:36+02:00

::Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
Het water gaat er anders dan voorheen
De stroom van een rivier hou je niet tegen
Het water vindt er altijd een weg omheen::
Bram Vermeulen: De steen (Tijdloos)

Ik geloof niet in God. Niet in Het Lot en niet in mantra's. Ik geloof ook niet dat "things happen for a reason". Ik denk dat dingen gewoon gebeuren en dat is dat.

Het ligt niet aan mijn opvoeding. Die was gereformeerd. Balkenende-waardig, zou ik bijna zeggen. Elke zondag naar de kerk in een schattig jurkje en 1 x per week naar bijbelles en later cathechisatieles. Op mijn achttiende deed ik zelfs geloofsbelijdenis en ik stond daar destijds volledig achter. Achteraf pleit ik wel verstandsverbijstering, maar het was toen mijn keuze. Na mijn geloofsbelijdenis ging het snel bergafwaards met mijn geloof. Grappig detail is dat de bijbeltekst die ik koos als "mijn tekst" tijdens die belijdenis als volgt luidde: "En ik heb voor u gebeden, opdat uw geloof niet bezwijke". Hèt bewijs dat bidden niet helpt.

Dit alles gezegd hebbende weet ik dat mijn leven ook heel anders had kunnen lopen als ik andere keuzes had gemaakt. Stel bijvoorbeeld dat ik er in 2 MAVO voor gekozen had wel een beetje mijn best te doen. Dan was ik gewoon over gegaan. Dan had ik de vriendin die mij uiteindelijk aan mijn Lief voorstelde niet leren kennen. Had ik dan nu een andere Lief gehad? Waarschijnlijk. En stel dat mijn Lief en ik in het bewuste gesprek op een goede dag hadden besloten geen kinderen te willen? Het was een serieuze mogelijkheid. Wat was er dan met ons leven gebeurd? Daar komen we nu niet meer achter. Of stel dat ik ervoor gekozen had de negatieve verhalen van de slechtste schooldecaan in de geschiedenis te negeren en was gegaan voor mijn oorspronkelijke doel: chirurg worden. Was ik dan nu aan het snijden in mensen in plaats van dit logje te schrijven? Zou kunnen. Of dat ik juist helemaal naar haar geluisterd had in plaats van mij alleen maar te laten ontmoedigen in het doorleren. Dan had ik de grafische MTS gedaan. Dat had ook best leuk kunnen worden.

Ik heb andere keuzes gemaakt. Beter of minder goed? We zullen het nooit weten. Aan spijt heb je niets. Een nieuwe keuze verandert je leven in een ommezien. Ik ben gelukkig in wat ik doe en met wie ik het doe. Nog dagelijks maak ik keuzes die mijn leven veranderen. Richting geven. Die keuzes maak ik zelf. Soms helpen omstandigheden mee. Want dingen gebeuren nu eenmaal, daar doe je niets aan. En als dingen gebeuren dan moet je reageren. Keuzes maken. Keuzes die je leven veranderen. Fantastisch dat dat kan, toch?

Geel

abovo@planet.nl — 2008-08-23T18:49:12+02:00

::These boots are made for walking
and that's just what they'll do
One of these days these boots
are gonna walk all over you::
Nancy Sinatra: These boots are made for walking (Boots)

En toen had ik ineens een echt vrouwenprobleem. Nee, geen paniek. Het had niets te maken met de menstruatiecyclus, moodswings of abnormale afscheiding. Het ging om schoenen. Natuurlijk.

Het kwam zo. Op een mooie dag liep ik in de stad. Ik keek wat om me heen en toen zag ik ze: de mooiste Dr. Martensschoenen ever. Prachtig knalgeel lakleer glom me tegemoet. Maar ja, geen geld, geen tijd of geen gelegenheid. Ik weet niet meer wat de reden was, maar ik kocht ze niet. Ze bleven echter in mijn gedachten. En daar wilden ze niet meer uit. Ik besprak de kwestie met mijn zus en een vriendin. En we kwamen allemaal tot dezelfde conclusie: ik moest die schoenen kopen. Het kon echt niet anders.

En dus toog ik op een goede dag met geld, tijd en gelegenheid te over naar de stad. Mijn Lief was ook mee. En dat is dus al fout hè, denk je dan. Je Lief mee als je schoenen gaat kopen. Vooral als het om gele lakschoenen gaat. Maar hé! Mijn Lief kent mij al meer dan de helft van mijn leven. Hij kent dus mijn bizarre schoenenvoorkeur als geen ander. Hij was er bij toen ik zilverkleurige bergschoenen kocht. En toen ik groene kistjes met fruitprint (mijn alom bekende fruitkistjes) kocht bleef hij ook nog bij me. Hij heeft zelf nog rode lakschoenen voor me gekocht, gewoon voor de lief. Want zo is mijn Lief. Die kijkt nergens meer van op. En dus mocht hij mee.

Maar hoe we ook zochten, de gele schoenen waren op. Weg. Nergens meer te vinden. En zo dat je de dingen wel in het juiste perspectief blijft zien: er zijn dus heel veel meer mensen die met gele lakschoenen rondlopen nu. Of de inkoop was belabberd, dat kan ook. Hoe het ook zij, ze waren er niet meer. Mijn Lief probeerde nog of ik ze dan niet in het zwart wilde. Maar come on, iedereen loopt al in zwarte Dr.Martensschoenen. Toch? Ik wilde geel. En dus ging ik onverrichter zake weer huiswaards. Met hangende schouders en een blok in mijn maag.

En deze week liep ik met mijn Lief en mijn zonen wederom in de stad. Dit keer niet voor gele schoenen. Want tweemaal zo'n teleurstelling is onverdraaglijk. Nee, we kwamen voor een kado voor mijn oudste zoon. Het was zijn verjaardag. En opeens zag ik ze. Mijn gele schoenen. Ze stonden mij toe te blinken tot en met. Met een brok in mijn keel keek ik of mijn maat er nog bij zat. Toen ik ze afrekende had ik tranen in mijn ogen. Voor slechts een derde van de oorspronkelijke prijs ook nog.

Daar mag je als vrouw toch wel even heel erg gelukkig van worden?

Vakantie

abovo@planet.nl — 2008-08-18T14:36:14+02:00

::Holiday
Celebrate::
Madonna: Holiday (Madonna)

Ik heb vakantie. Eindelijk tijd om eens een fatsoenlijk logo in elkaar te zetten. Nou ja, ik moet wel eerlijk blijven. Het echte werk is van mijn Lief. Maar toch. Het kleine beetje wat ik er aan gedaan heb kostte minstens zoveel tijd. Dat telt ook.

Honger

abovo@planet.nl — 2008-08-18T12:13:45+02:00

::A hungry mob is a mad mob::
Bob Marley: Them belly full (Natty dread)

"Van deze medicijnen krijgt ze wel wat meer honger", zei mijn dierenarts nog.

Vergeleken al haar andere problemen leek een beetje meer honger me een picknick. Tot ik vanmorgen beneden kwam. En ze daar zat. Tussen een versnipperde folder van mijn huisarts en een verwoeste rekenmachine. De vloer bezaaid met tandenstokers waarvan ze het doosje had opgegeten. Een stuk gebeten tube extra vettende handcrème. Verbogen en bekauwde paperclips. Nog een aantal niet meer te definieren artikelen. En een ui. Want dat vindt ze lekker.

Terwijl ik de rommel opruimde zweer ik dat ze schuldbewust keek. Ik weet dat dat niet kan, ik heb er voor geleerd. Maar ik blijf er bij: ze was schuldbewust. En mijn papegaai scandeerde "Sien, hou op!" Beetje laat.

Orgasmes

abovo@planet.nl — 2008-08-07T10:06:55+02:00

::Let's talk about sex, baby
Let's talk about you and me
Let's talk about all the good things and the bad things
That may be
Let's talk about sex::
Salt 'n' Pepa: Let's talk about sex (Blacks magic)

Gisteren keek ik naar het VPRO programma "Café de Liefde". Het ging over sex. Niks mis mee, zou je zeggen, en dat vind ik ook. In het programma was een vrouw. Zij vertelde hoe gemakkelijk ze een orgasme kon krijgen. Zonder handen, zeg maar. Als een man een beetje geil naar haar keek en iets opwindends als "Kom maar" zei, dan kwam ze al klaar. Gewoon, met de spijkerbroek nog aan.

"Onvoorstelbaar", dacht ik. Klaarkomen zonder vingers, mannelijke genitaliën en/of gemotoriseerde hulpmiddelen, maar puur op de stem van een man is voor mij net zoiets als geen honger meer hebben nadat je Jamie Oliver hebt zien koken. Onvoorstelbaar dus. Het is wel veilig. Daar kan geen condoom tegenop. Je kunt het met iedereen doen, zonder je zorgen te maken over futiliteiten als AIDS. Net zoals je niet dik wordt van een uitzending van Jamies Kitchen. Voordelen dus.

Maar er zijn ook nadelen. Het lijkt me heel onplezierig als je bij de HEMA een rookworst gaat kopen en de puistige puber achter de kassa zegt met de net iets te geile blik van een puberjongen: "Kom maar".

Maandagochtendblues

abovo@planet.nl — 2008-07-28T14:39:33+02:00

::Tell me why
I don’t like Mondays
I wanna shoot the whole day down::
Boomtown rats: I don’t like mondays (The fine art of surfacing)

„Mama is helemaal niet shagrijnig. Ze heeft gewoon een hele andere manier om met mensen te communiceren ’s morgens.”

Soms is mijn oudste zoon in staat om met 1 opmerking mijn ochtendhumeur te verjagen. En dat kunnen er niet veel, dat moet gezegd.

Gladiators

abovo@planet.nl — 2008-07-14T16:39:04+02:00

::It's the eye of the tiger
It's the thrill of the fight
Rising up to the challenge of our rival
And the last known survivor
Stalks his prey in the night
And he's watching us all
With the eye of the tiger::
Survivor: Eye of the tiger (Eye of the tiger)

Mijn jongste zoon is dikke vrienden met onze hond. Ik denk dat dat komt doordat zij veel interesses delen. Zo zijn zij beiden gek op in de modder baggeren, van bergen af rollen en met stokken spelen. Ook hebben zij er alle twee een hekel aan om na zo’n dagje smerigheid onder de douche te stappen.

Kut

abovo@planet.nl — 2008-07-10T19:04:52+02:00

::That's me in the corner
That's me in the spotlight
Losing my religion
Trying to keep a view
And I don't know if I can do it::
R.E.M.: Losing my religion (Automatic for the people)

Oke. Jullie verwachten natuurlijk stukjes van mij. Ik zie jullie heus wel. In mijn statistieken. Je denkt lekker verscholen te zijn, maar ik hou het bij. En al heb ik geen idee wie er zoal achter al die IP-adressen zitten, ik weet dat jullie er zijn.

Maar sorry. Het zit er even niet in. Op dit moment gaat het gewoon even kut. Mijn leven houdt zich niet erg aan de richtlijnen die ik haar geef. De depressie, die ik afgelopen winter met zoveel gemak kon verjagen, zeurt nu onafgebroken aan mijn kop. Hij jengelt en zuigt en het kost me veel energie om hem toch op afstand te houden. En nu ben ik dus moe. En heb ik hoofdpijn. Dus even geen leuke stukjes van mij.

Toen ik van de week wel een goed idee had over een stukje, maar niet de energie had om het te schrijven, waren er twee mensen die niet liever onder hun dekbed kropen: Joost en Koelman. Daar kunnen jullie dus toch nog lezen wat ik jullie ook had willen uitleggen. Dat is dan wel weer fijn.

Huizenjacht

abovo@planet.nl — 2008-07-03T20:32:36+02:00

::House for sale
You can read it on the sign::
Lucifer: House for sale (As we are)

Vandaag hebben wij voor het eerst van ons leven een huis bezichtigd dat wij wel hadden willen kopen. Tot nu toe hebben wij alleen nog maar huizen gehuurd. Ik vind het kopen van een huis een behoorlijk grote stap. Zo snap ik dus echt niet hoe zoveel mensen in mijn omgeving een huis hebben kunnen kopen alsof zij een brood bij de bakker kochten. De reclame van de Hypotheker, die ik tot nu toe als zeer irritant heb ervaren, is raker dan ooit. Het "Jazeker, de Hypotheker" schreeuwt me uit mijn slaap en fluistert in mijn oor bij ieder spoortje van twijfel en plankenkoorts.

Het huis van vandaag gaat het niet worden. Te klein. Jammer, want het was een heel erg leuk en charmant huisje aan de rand van het al even leuke middeleeuwse stadje waar mijn Lief en ik allebei vandaan komen. Maar morgen bel ik weer een makelaar. Dan gaan we het volgende huis bezichtigen. En langzaam aan begin ik dan toch te wennen aan het idee dat we deze grote stap toch echt gaan nemen. En langzaam aan begin ik te geloven dat het goed is.

We zijn op huizenjacht!

Kwijt

abovo@planet.nl — 2008-06-27T11:22:24+02:00

::Oops!
I did it again::
Britney Spears: Oops, I did it again (Oops! ... I did it again)

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: mijn site is weg. Kwijt. Nergens meer te vinden. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Ik heb hem nog hier op mijn computer staan. Eigenlijk zijn alleen de laatste logjes die ik had geschreven maar kwijt. Logjes die nog niet gepubliceerd waren, omdat dat niet lukte. En toen raakte mijn programma ze ook nog kwijt. Briljante logjes. Met humor en met scherpe visies. Gewoon weg. En de rest is ook niet meer te publiceren.

„Ik weet wel wat je fout deed”, sprak mijn Lief, die ook mijn computerdokter is. „Ik los het wel even voor je op.” Want zo is hij dan ook weer. En let’s face it: als het om computertechnisch vernuft gaat, blijf ik gewoon helemaal nergens. Daarbij is mijn Lief juist weer erg goed met allerhande nerdenproblemen, dus ik had alle vertrouwen in een goede afloop. Na dagenlang interessant uitziend, maar voor mij onbegrijpelijk computergedoe was zijn diagnose echter: „Je hebt gelijk. Niet te publiceren.”

En daar zit ik dus. Zonder mijn archief. Maar wel met een spiksplinternieuwe site. Om het verhaal toch wat vrolijk te houden dit keer wel met leuke kleurtjes. Maar vrees niet. Bij het minste of geringste gevoel van depressie is hij zo weer grijs. Want dat kan ik dan weer wel. Helemaal zelf.