::Ik geef je een Roosje, m’n roosje
Ik geef je een Roos elke dag::
Conny Vandenbos: Roosje m’n Roosje (Een vrouw van deze tijd)

Twee weken geleden zagen wij haar voor het eerst. Roos. Dat was op verzoek van haar dierenarts. Haar eigenaar was door haar gebeten en wilde haar laten euthenaseren. Dierenartsen houden niet van het euthenaseren van gezonde honden en dus vroeg haar dierenarts of wij wilden onderzoeken of euthenasie gerechtvaardigd was.

Het was liefde op het eerste gezicht tussen haar en ons. Roos bleek een lieve, ietwat onderdanige hond. Een echte mensen-hond. Van agressie zagen wij niets, zelfs niet toen we daar erg ons best voor deden in een agressietest. We zagen een hondje met angstige reacties op plotselinge bewegingen en geluiden. Gelukkig bleef het daarbij. Ons advies aan de eigenaar en de dierenarts was dat euthenasie een wel erg zwaar middel was om in te zetten, omdat wij verwachtten dat training en de juiste zorg en begeleiding hele goede kansen zouden bieden voor Roos.

De eigenaar zag dat niet zitten en bracht Roos naar het asiel. De afgelopen twee weken was zij daar. Omdat wij verliefd waren geworden op Roos vroegen wij het asiel ons op de hoogte te houden van haar wel en wee. Dat deden zij. Roos ging goed. Ze deed het goed met de andere honden in het asiel en was heel lief met haar verzorgers.

Na twee weken wikken en wegen besloten wij Roos een kans te geven. Afgelopen donderdag hebben wij haar uit het asiel gehaald. We kregen haar 4 dagen op proef. Maar we wisten na een uur al dat zij niet meer terug zal gaan.

::Cellophane around my mouth
Stops the anger sipping out::
Robbie Williams: Blasphemy (Reality killed the video star)

In het vorig schooljaar werd mijn oudste zoon erg gepest. Kinderen zeiden altijd onaardige dingen tegen en over hem. Regelmatig werd hij op de grond geduwd en geslagen. Hij werd een bang, gefrusteerd jongetje. Bang voor elke sociale omgang met leeftijdsgenoten. Gefrustreerd, omdat hij zich niet kon verdedigen en dit eigenlijk ook niet echt wilde.

Dit schooljaar gaat hij naar een nieuwe school. Daar is hij 4 weken geleden begonnen. Hij moest erg wennen. Vooral aan de vriendelijkheid waarmee hij ineens te maken kreeg. In de eerste week kwam hij eens huilend thuis, omdat hij zich geen raad wist met al die kinderen die allemaal tegelijk met hem wilden spelen. Pas nadat we hem verteld hadden dat “nee” ook een antwoord is op “wil je met me spelen” ging het beter. Eind deze maand begint hij met een sociale-vaardigheidstraining (SVT), waar hij zich dit soort dingen wat meer eigen kan maken.

Deze week belde hij mij op mijn werk. Hij was duidelijk geschrokken. Zijn stem trilde. “Ik heb gevochten,” vertelde hij. En dat was niets teveel gezegd. Een jongetje uit een lagere klas had hem met een paraplu geduwd. Hij had de paraplu beet gepakt en gezegd dat het jongetje daarmee moest stoppen. De oudere broer van dat jongetje had hem daarop een klap gegeven. Mijn oudste zoon zei dat hij het best wilde uitleggen, maar dat de jongen niet moest slaan. De jongen gaf hem weer een klap waarna mijn oudste zoon een stoot terug gaf. Hierna volgde een gevecht. De hoofdmeester kwam er bij en gaf mijn oudste zoon gelijk en vertelde hem dat hij goed gehandeld had.

Mijn Lief en ik waren trots op hem. Hij was trots op zichzelf. Zelfs mijn jongste zoon keek met hernieuwd respect naar zijn broer. Mijn oudste zoon groeide zichtbaar. Hij heeft zichzelf overwonnen en voelt zich daar goed over. Daar kan geen SVT tegenop.

:: Do you realise
Do you realise
This world is totally fugazzi::
Marillion: Fugazzi (Fugazzi)

Het is 11 september 2010.

Vanochtend is er ergens iemand opgestaan met het gevoel van blijdschap en trots, omdat hij iets bedacht heeft waar 9 jaar later nog steeds alle kranten bol van staan, alle nieuwsrubrieken mee gevuld worden en iedereen over spreekt en van af weet.

::And he likes to be known
as the angry young man::
Billy Joel: Angry Young Man (Turnstiles)

Jongste Zoon was boos. En als Jongste Zoon boos is, dan laat hij daarover geen misverstanden bestaan. Zijn gezicht zegt BOOS, zijn hele lichaamshouding schreeuwt BOOS. Zijn ogen spugen vuur.

Met zijn booste gezicht, zijn wangen bol en zijn armen over elkaar weigerde hij tegen ons te praten. Want dat doet hij als hij boos is. Dan wil hij niets meer zeggen. Dat hoeft ook niet, want alles wat hij kwijt wil kun je zonder moeite aan hem aflezen. En verder wil hij er niet over praten.

Mijn Lief haalde zijn schouders op en zei tegen Oudste Zoon, die het onderwerp van de boosheid was: “Ach, als hij zo blijft laten we hem gewoon ergens achter”. Dat was de tovertekst. Een brede lach brak door de boosheid heen en het gezicht van Jongste Zoon begon te stralen toen hij zei: “Bij de ijssalon graag”.