Schaamhaar
26/11/08 11:47 Filed in: Kat
::And all the morons
And all the stooges with their coins
They’re the ones who make the rules::
Meat Loaf: Life is a lemon and I want my money back (Bat out of hell II)
Zojuist las ik in de krant dat in het Electronisch Kinddossier, waar minister en vice-premier Rouvoet zo verschrikkelijk zijn best op heeft gedaan, wordt opgenomen of een kind schaamhaargroei heeft. Als dit zo is dan wil de minister graag weten hoeveel dan en hoe het schaamhaar er uit ziet. Het is een multiple-choice vraag. Keuzemogelijkheden zijn bijvoorbeeld: kort donker haar, gekruld licht haar of volwassen haargroei.
Als ik zoiets lees dan kan ik niet anders dan denken: "Wat is in 's Hemelsnaam de relevantie van die vraag?"
And all the stooges with their coins
They’re the ones who make the rules::
Meat Loaf: Life is a lemon and I want my money back (Bat out of hell II)
Zojuist las ik in de krant dat in het Electronisch Kinddossier, waar minister en vice-premier Rouvoet zo verschrikkelijk zijn best op heeft gedaan, wordt opgenomen of een kind schaamhaargroei heeft. Als dit zo is dan wil de minister graag weten hoeveel dan en hoe het schaamhaar er uit ziet. Het is een multiple-choice vraag. Keuzemogelijkheden zijn bijvoorbeeld: kort donker haar, gekruld licht haar of volwassen haargroei.
Als ik zoiets lees dan kan ik niet anders dan denken: "Wat is in 's Hemelsnaam de relevantie van die vraag?"
|
Menselijk
11/11/08 15:55 Filed in: Hond
::Ik ben gekomen om te lachen
om de blunder van de eeuw::
Acda en de Munnik: Lopen tot de zon komt (Acda en de Munnik)
Wij zijn verhuisd. En verhuizen is een van de grotere stressoren in een mensenleven. Dat weet iedereen. Naast geboren worden, wat ook nogal stressvol schijnt te zijn, maar waarvan ik mij persoonlijk eigenlijk helemaal niets herinner, staat verhuizen ook behoorlijk hoog op de Ranglijst der Stressvolle Gebeurtenissen.
Om niet al te veel last te hebben van al die stress mochten mijn kinderen 2 weken bij mijn moeder logeren. Moeke woont dicht bij de nieuwe school, dus bracht zij 2 weken lang elke ochtend mijn kinderen naar school en haalde ze daar ook weer op. Prettig en wel zo rustig voor alle betrokkenen, behalve misschien voor mijn moeder. Ondertussen verhuisden wij.
De eerste nacht in ons nieuwe huis kwamen ook de kinderen weer thuis. Gelukkig, want 2 weken kinderloos is wel afzien voor een moeder. Omdat ik nog niet gewend was aan de nieuwe school en de reis daar naar toe repeteerde ik voor het slapen gaan nog even hoe het ook al weer zat. Hoe laat moet ik op? Staat mijn wekker wel goed? Doet mijn wekker het überhaupt? Hoe lang is het lopen naar school? Dat soort vragen schoten allemaal door mijn hoofd. Te laat komen op de eerste dag dat ik ze zelf breng leek me niet zo'n goede binnenkomer.
En toen schrok ik wakker. Ik keek op de wekker. Die gaf 7:55 aan. Ik zweer het! Terwijl ik hem had gevraagd mij om 7:00 te wekken. Ik schoot mijn bed uit. Geschrokken. Ik trommelde de mannen uit bed en maande ze om op te schieten. Nog een kwartier en we moesten weg. Mijn Lief maakte lunchtrommeltjes en een supersnel ontbijt. Mijn kinderen mopperden dat ze moe waren, maar kleedden zich toch in recordtempo aan. Na een kwartiertje zaten we in de auto. Voor lopen was het te laat. Dacht ik. Ik draaide het contact van mijn auto aan en de klok ging branden. 2:22. Ik keek om mij heen. Stilte. En donker. Verschrikkelijk donker.
Mijn jongste zoon zei zielig: "Ik dacht al, bij oma was het helemaal niet zo donker". Toen ik mijn bed weer in wilde duiken lag mijn Lief te kijken naar de wekker. 2:30 gaf die aan. Heel braaf. Schijnheilig.
Verhuizen is dus een van de grotere stressoren in een mensenleven.
om de blunder van de eeuw::
Acda en de Munnik: Lopen tot de zon komt (Acda en de Munnik)
Wij zijn verhuisd. En verhuizen is een van de grotere stressoren in een mensenleven. Dat weet iedereen. Naast geboren worden, wat ook nogal stressvol schijnt te zijn, maar waarvan ik mij persoonlijk eigenlijk helemaal niets herinner, staat verhuizen ook behoorlijk hoog op de Ranglijst der Stressvolle Gebeurtenissen.
Om niet al te veel last te hebben van al die stress mochten mijn kinderen 2 weken bij mijn moeder logeren. Moeke woont dicht bij de nieuwe school, dus bracht zij 2 weken lang elke ochtend mijn kinderen naar school en haalde ze daar ook weer op. Prettig en wel zo rustig voor alle betrokkenen, behalve misschien voor mijn moeder. Ondertussen verhuisden wij.
De eerste nacht in ons nieuwe huis kwamen ook de kinderen weer thuis. Gelukkig, want 2 weken kinderloos is wel afzien voor een moeder. Omdat ik nog niet gewend was aan de nieuwe school en de reis daar naar toe repeteerde ik voor het slapen gaan nog even hoe het ook al weer zat. Hoe laat moet ik op? Staat mijn wekker wel goed? Doet mijn wekker het überhaupt? Hoe lang is het lopen naar school? Dat soort vragen schoten allemaal door mijn hoofd. Te laat komen op de eerste dag dat ik ze zelf breng leek me niet zo'n goede binnenkomer.
En toen schrok ik wakker. Ik keek op de wekker. Die gaf 7:55 aan. Ik zweer het! Terwijl ik hem had gevraagd mij om 7:00 te wekken. Ik schoot mijn bed uit. Geschrokken. Ik trommelde de mannen uit bed en maande ze om op te schieten. Nog een kwartier en we moesten weg. Mijn Lief maakte lunchtrommeltjes en een supersnel ontbijt. Mijn kinderen mopperden dat ze moe waren, maar kleedden zich toch in recordtempo aan. Na een kwartiertje zaten we in de auto. Voor lopen was het te laat. Dacht ik. Ik draaide het contact van mijn auto aan en de klok ging branden. 2:22. Ik keek om mij heen. Stilte. En donker. Verschrikkelijk donker.
Mijn jongste zoon zei zielig: "Ik dacht al, bij oma was het helemaal niet zo donker". Toen ik mijn bed weer in wilde duiken lag mijn Lief te kijken naar de wekker. 2:30 gaf die aan. Heel braaf. Schijnheilig.
Verhuizen is dus een van de grotere stressoren in een mensenleven.