Geel
23/08/08 18:49 Filed in: Hond
::These boots are made for walking
and that's just what they'll do
One of these days these boots
are gonna walk all over you::
Nancy Sinatra: These boots are made for walking (Boots)
En toen had ik ineens een echt vrouwenprobleem. Nee, geen paniek. Het had niets te maken met de menstruatiecyclus, moodswings of abnormale afscheiding. Het ging om schoenen. Natuurlijk.
Het kwam zo. Op een mooie dag liep ik in de stad. Ik keek wat om me heen en toen zag ik ze: de mooiste Dr. Martensschoenen ever. Prachtig knalgeel lakleer glom me tegemoet. Maar ja, geen geld, geen tijd of geen gelegenheid. Ik weet niet meer wat de reden was, maar ik kocht ze niet. Ze bleven echter in mijn gedachten. En daar wilden ze niet meer uit. Ik besprak de kwestie met mijn zus en een vriendin. En we kwamen allemaal tot dezelfde conclusie: ik moest die schoenen kopen. Het kon echt niet anders.
En dus toog ik op een goede dag met geld, tijd en gelegenheid te over naar de stad. Mijn Lief was ook mee. En dat is dus al fout hè, denk je dan. Je Lief mee als je schoenen gaat kopen. Vooral als het om gele lakschoenen gaat. Maar hé! Mijn Lief kent mij al meer dan de helft van mijn leven. Hij kent dus mijn bizarre schoenenvoorkeur als geen ander. Hij was er bij toen ik zilverkleurige bergschoenen kocht. En toen ik groene kistjes met fruitprint (mijn alom bekende fruitkistjes) kocht bleef hij ook nog bij me. Hij heeft zelf nog rode lakschoenen voor me gekocht, gewoon voor de lief. Want zo is mijn Lief. Die kijkt nergens meer van op. En dus mocht hij mee.
Maar hoe we ook zochten, de gele schoenen waren op. Weg. Nergens meer te vinden. En zo dat je de dingen wel in het juiste perspectief blijft zien: er zijn dus heel veel meer mensen die met gele lakschoenen rondlopen nu. Of de inkoop was belabberd, dat kan ook. Hoe het ook zij, ze waren er niet meer. Mijn Lief probeerde nog of ik ze dan niet in het zwart wilde. Maar come on, iedereen loopt al in zwarte Dr.Martensschoenen. Toch? Ik wilde geel. En dus ging ik onverrichter zake weer huiswaards. Met hangende schouders en een blok in mijn maag.
En deze week liep ik met mijn Lief en mijn zonen wederom in de stad. Dit keer niet voor gele schoenen. Want tweemaal zo'n teleurstelling is onverdraaglijk. Nee, we kwamen voor een kado voor mijn oudste zoon. Het was zijn verjaardag. En opeens zag ik ze. Mijn gele schoenen. Ze stonden mij toe te blinken tot en met. Met een brok in mijn keel keek ik of mijn maat er nog bij zat. Toen ik ze afrekende had ik tranen in mijn ogen. Voor slechts een derde van de oorspronkelijke prijs ook nog.
Daar mag je als vrouw toch wel even heel erg gelukkig van worden?
and that's just what they'll do
One of these days these boots
are gonna walk all over you::
Nancy Sinatra: These boots are made for walking (Boots)
En toen had ik ineens een echt vrouwenprobleem. Nee, geen paniek. Het had niets te maken met de menstruatiecyclus, moodswings of abnormale afscheiding. Het ging om schoenen. Natuurlijk.
Het kwam zo. Op een mooie dag liep ik in de stad. Ik keek wat om me heen en toen zag ik ze: de mooiste Dr. Martensschoenen ever. Prachtig knalgeel lakleer glom me tegemoet. Maar ja, geen geld, geen tijd of geen gelegenheid. Ik weet niet meer wat de reden was, maar ik kocht ze niet. Ze bleven echter in mijn gedachten. En daar wilden ze niet meer uit. Ik besprak de kwestie met mijn zus en een vriendin. En we kwamen allemaal tot dezelfde conclusie: ik moest die schoenen kopen. Het kon echt niet anders.
En dus toog ik op een goede dag met geld, tijd en gelegenheid te over naar de stad. Mijn Lief was ook mee. En dat is dus al fout hè, denk je dan. Je Lief mee als je schoenen gaat kopen. Vooral als het om gele lakschoenen gaat. Maar hé! Mijn Lief kent mij al meer dan de helft van mijn leven. Hij kent dus mijn bizarre schoenenvoorkeur als geen ander. Hij was er bij toen ik zilverkleurige bergschoenen kocht. En toen ik groene kistjes met fruitprint (mijn alom bekende fruitkistjes) kocht bleef hij ook nog bij me. Hij heeft zelf nog rode lakschoenen voor me gekocht, gewoon voor de lief. Want zo is mijn Lief. Die kijkt nergens meer van op. En dus mocht hij mee.
Maar hoe we ook zochten, de gele schoenen waren op. Weg. Nergens meer te vinden. En zo dat je de dingen wel in het juiste perspectief blijft zien: er zijn dus heel veel meer mensen die met gele lakschoenen rondlopen nu. Of de inkoop was belabberd, dat kan ook. Hoe het ook zij, ze waren er niet meer. Mijn Lief probeerde nog of ik ze dan niet in het zwart wilde. Maar come on, iedereen loopt al in zwarte Dr.Martensschoenen. Toch? Ik wilde geel. En dus ging ik onverrichter zake weer huiswaards. Met hangende schouders en een blok in mijn maag.
En deze week liep ik met mijn Lief en mijn zonen wederom in de stad. Dit keer niet voor gele schoenen. Want tweemaal zo'n teleurstelling is onverdraaglijk. Nee, we kwamen voor een kado voor mijn oudste zoon. Het was zijn verjaardag. En opeens zag ik ze. Mijn gele schoenen. Ze stonden mij toe te blinken tot en met. Met een brok in mijn keel keek ik of mijn maat er nog bij zat. Toen ik ze afrekende had ik tranen in mijn ogen. Voor slechts een derde van de oorspronkelijke prijs ook nog.
Daar mag je als vrouw toch wel even heel erg gelukkig van worden?
|
Honger
18/08/08 12:13 Filed in: Hond
::A hungry mob is a mad mob::
Bob Marley: Them belly full (Natty dread)
"Van deze medicijnen krijgt ze wel wat meer honger", zei mijn dierenarts nog.
Vergeleken al haar andere problemen leek een beetje meer honger me een picknick. Tot ik vanmorgen beneden kwam. En ze daar zat. Tussen een versnipperde folder van mijn huisarts en een verwoeste rekenmachine. De vloer bezaaid met tandenstokers waarvan ze het doosje had opgegeten. Een stuk gebeten tube extra vettende handcrème. Verbogen en bekauwde paperclips. Nog een aantal niet meer te definieren artikelen. En een ui. Want dat vindt ze lekker.
Terwijl ik de rommel opruimde zweer ik dat ze schuldbewust keek. Ik weet dat dat niet kan, ik heb er voor geleerd. Maar ik blijf er bij: ze was schuldbewust. En mijn papegaai scandeerde "Sien, hou op!" Beetje laat.
Bob Marley: Them belly full (Natty dread)
"Van deze medicijnen krijgt ze wel wat meer honger", zei mijn dierenarts nog.
Vergeleken al haar andere problemen leek een beetje meer honger me een picknick. Tot ik vanmorgen beneden kwam. En ze daar zat. Tussen een versnipperde folder van mijn huisarts en een verwoeste rekenmachine. De vloer bezaaid met tandenstokers waarvan ze het doosje had opgegeten. Een stuk gebeten tube extra vettende handcrème. Verbogen en bekauwde paperclips. Nog een aantal niet meer te definieren artikelen. En een ui. Want dat vindt ze lekker.
Terwijl ik de rommel opruimde zweer ik dat ze schuldbewust keek. Ik weet dat dat niet kan, ik heb er voor geleerd. Maar ik blijf er bij: ze was schuldbewust. En mijn papegaai scandeerde "Sien, hou op!" Beetje laat.
Orgasmes
07/08/08 10:06 Filed in: Kat
::Let's talk about sex, baby
Let's talk about you and me
Let's talk about all the good things and the bad things
That may be
Let's talk about sex::
Salt 'n' Pepa: Let's talk about sex (Blacks magic)
Gisteren keek ik naar het VPRO programma "Café de Liefde". Het ging over sex. Niks mis mee, zou je zeggen, en dat vind ik ook. In het programma was een vrouw. Zij vertelde hoe gemakkelijk ze een orgasme kon krijgen. Zonder handen, zeg maar. Als een man een beetje geil naar haar keek en iets opwindends als "Kom maar" zei, dan kwam ze al klaar. Gewoon, met de spijkerbroek nog aan.
"Onvoorstelbaar", dacht ik. Klaarkomen zonder vingers, mannelijke genitaliën en/of gemotoriseerde hulpmiddelen, maar puur op de stem van een man is voor mij net zoiets als geen honger meer hebben nadat je Jamie Oliver hebt zien koken. Onvoorstelbaar dus. Het is wel veilig. Daar kan geen condoom tegenop. Je kunt het met iedereen doen, zonder je zorgen te maken over futiliteiten als AIDS. Net zoals je niet dik wordt van een uitzending van Jamies Kitchen. Voordelen dus.
Maar er zijn ook nadelen. Het lijkt me heel onplezierig als je bij de HEMA een rookworst gaat kopen en de puistige puber achter de kassa zegt met de net iets te geile blik van een puberjongen: "Kom maar".
Let's talk about you and me
Let's talk about all the good things and the bad things
That may be
Let's talk about sex::
Salt 'n' Pepa: Let's talk about sex (Blacks magic)
Gisteren keek ik naar het VPRO programma "Café de Liefde". Het ging over sex. Niks mis mee, zou je zeggen, en dat vind ik ook. In het programma was een vrouw. Zij vertelde hoe gemakkelijk ze een orgasme kon krijgen. Zonder handen, zeg maar. Als een man een beetje geil naar haar keek en iets opwindends als "Kom maar" zei, dan kwam ze al klaar. Gewoon, met de spijkerbroek nog aan.
"Onvoorstelbaar", dacht ik. Klaarkomen zonder vingers, mannelijke genitaliën en/of gemotoriseerde hulpmiddelen, maar puur op de stem van een man is voor mij net zoiets als geen honger meer hebben nadat je Jamie Oliver hebt zien koken. Onvoorstelbaar dus. Het is wel veilig. Daar kan geen condoom tegenop. Je kunt het met iedereen doen, zonder je zorgen te maken over futiliteiten als AIDS. Net zoals je niet dik wordt van een uitzending van Jamies Kitchen. Voordelen dus.
Maar er zijn ook nadelen. Het lijkt me heel onplezierig als je bij de HEMA een rookworst gaat kopen en de puistige puber achter de kassa zegt met de net iets te geile blik van een puberjongen: "Kom maar".