::Tweede kerstdag 2010
Mama weet het nog heel goed::
Vrij naar Youp van ‘t Hek: Flappie

Het is tweede kerstdag. De dag na mijn kerstverjaardagsfeest. Ik sta laat op, want ik ben nog wat brak door de wijn en de korte nacht. Maar het was het waard. Het was leuk en mooi.

Mijn zoons komen naar beneden. Ook nog moe, want ze hebben het hele feest mogen meemaken. Enthousiast bekijken ze mijn kadoos nog een keer. Hun speciale aandacht gaat uit naar de badbruisballen die ik van vriendin E. en vriend J. kreeg. Die zien er mooi en bijzonder uit. Zonder ze aan te raken buigen ze voorover om er aan te ruiken en het volgende gesprek ontstaat:

Oudste: Wat een lekkere bruisballen zijn dit hè?
Jongste: Ja. En mooi ook. Die kan mama mooi in het bad doen.
Oudste: Het bad? Is het niet de bad?
Jongste: Nee, dat denk ik niet hoor.
Oudste: Maar de bad klinkt wel goed.
Jongste: Ja, maar het zit zo: je gaat in het bad en je hebt een debat.
Oudste: Oh ja.

::I know for me
It’s like coming home::
Scorpions: Coming home (Love at first sting)

Ik wandel door het landschap waarin ik ben opgegroeid. Om mij heen grienden, moerasachtige grond met pollen gras en wilgenbosjes. Het is koud. De kou prikkelt mijn gezicht, maar ik ben warm aangekleed, dus verder dan op mijn gezicht komt de kou niet.



Ik hou van dit landschap. Het is sereen. Ik word er rustig van op momenten dat mijn leven sneller gaat dan ik kan bijbenen. Er lijkt een soort deken over het landschap te liggen, die alle geluiden dempt. Af en toe vliegt er een kraai op, schreeuwend. Er vliegen formaties ganzen over, druk pratend in ganzentaal. Heel zachtjes hoor ik een fluittoontje en als ik opkijk zie ik dat dat van een ijsvogeltje komt. Dat zijn alle geluiden die mij bereiken.



Ik loop langs de Zederik. Dit riviertje is zo klein dat je het gemakkelijk kunt verwarren met een sloot. Ergens, zomaar in het niets, staat een oude, verroeste windmolen. Hij draait piepend rondjes. Geen idee voor wie of wat. Het pad waarop ik loop mag eigenlijk geen pad heten. Het bestaat uit platgetrapte aarde, waarop ik alleen maar kan lopen doordat het bevroren is. Anders is het hier te zompig en zak je tot je enkels in de blubber. Het pad slingert tussen de oude knotwilgen door. Met de zon achter me is het een prachtig gezicht. Als een lenige slang moet ik mijn weg vinden tussen takken en stammen. Ik moet af en toe bukken, om geen takken in mijn gezicht te krijgen.



Aan het eind wordt het pad breder. Aan de overkant van de Zederik ligt nu een weiland waar schapen rustig staan te herkauwen. Ze kijken me verbaasd aan, maar het zou kunnen dat schapen altijd verbaasd kijken. Die indruk heb ik wel eens.

Ik laat de schapen en de Zederik achter mij en loop tussen de weilanden door naar huis. Ik ben echt thuis!

::And we’re never gonna survive
Unless
We get a little crazy::
Seal: Crazy (Seal)

Minister President Balkenende zat op een varken en dat varken liep door mijn huiskamer. Balkenende zwaaide wat plechtig om zich heen en glimlachte naar de menigte.

Ik zat op de bank. Het varken hield stil voor mijn voeten. “Geef die mevrouw van D66 maar een handje,” sprak het varken tot Balkenende, die daarop netjes een hand naar mij uitstak.

Plotseling viel het varken om. Balkenende en het varken lagen gierend van het lachen op de vloer van mijn huiskamer.

Een rare droom? Nee, I’d wish. Het was een spel dat mijn kinderen vanmiddag speelden.

::Baby you can drive my car
Yes I’m gonna be a star
Baby you can drive my car
And maybe I’ll love you::
Beatles: Drive my car (Rubber soul)

Mijn Lief en ik kochten deze week een nieuwe auto. Of, nou ja, nieuw voor ons dan. Voor mijn Lief en mij is een auto slechts een vervoersmiddel. Het geeft ons geen gevoel van status en heeft geen emotionele waarde. Dus is in ons geval een passende auto die auto waar wij met onze kinderen en honden in passen en die ons op een goede en veilige manier van A naar B kan brengen. A en B liggen slechts zelden ver uit elkaar, dus stellen wij ook geen erg hoge eisen aan comfort. Met die gedachte gingen wij op zoek.

Onze auto stond bij de dealer in de showroom. Strak in de lak, weinig op de teller en een vrolijke blauwe kleur die het bejaardengehalte enigszins verdoezelde. Zonder proefrit en binnen 10 minuten hadden wij de keuze gemaakt. “Die!”, riepen wij naar de verkoper voordat die aan zijn verkooppraatje kon beginnen, met onze handen wuivend in de richting van de blauwe bolide. “Eh....”, aarzelde hij nog. Maar wij keken hem waarschuwend aan en zeiden nogmaals vastbesloten “Die!”, ditmaal met onze vingers prikkend in de richting van de auto, zodat er geen misverstanden konden bestaan over welke wij wilden. Voor de verkoper zat er niets anders op dan gedwee het koopcontract op te maken en een afhaaldatum met ons af te spreken.

Dus stond ik begin deze week bij de dealer om onze nieuwe auto op te halen. Ik liep de showroom in, maar nergens was het prachtige blauw van onze nieuwe auto te bekennen. De verkoper kwam aangesneld en bood me koffie aan. Ik keek nog wat onzeker om mij heen om een glimpje blauw op te vangen, maar werd daarvan afgeleid door de verkoper die allerhande aan formaliteiten met mij doornam. Na een half uur van papieren tekenen en een auto betalen was daar het moment supreme. Voor de verkoper dan kennelijk. Want met een brede glimlach vroeg hij: “Zal ik dan nu uw auto onthullen?” “Onthullen?”, dacht ik nog, “Wat een bijzondere woordkeus”. En toen zag ik het. Prominent midden in de showroom stond een auto waarvan ik dacht dat hij een pyjama aanhad. Maar dat bleek verpakking te zijn. Een grote, rode strik sierde het dak. Daar stond, verpakt als een kadootje, onze nieuwe auto. Met daarnaast een stuiterende verkoper, blij als een kind dat hij onze auto onthullen mocht. Ik kon ternauwernood een schaterlach onderdrukken.

Met veel omhaal werd de strik van de auto gehaald en de pyjama uitgetrokken. Gelukkig! Blauw. Een zucht van verlichting ontsnapte mij. “Niet zomaar blauw”, legde de verkoper uit. “Deze kleur blauw wordt eigenlijk alleen maar gebruikt voor de GSi’s van dit merk. De echte snelle jongens.” En daarna, bijna verontschuldigend: “Nou ja, en voor deze dan.”

Voordat ik wegging gaf de verkoper mij nog een fles bubbelwijn. “Leg hem koel zodra u thuiskomt, dan kunt u vanavond nog op uw nieuwe auto proosten.” Schatje.

::We’re in this together
Forever
Together::
Simply Red: In this together (Life)

Over het kabinet Rutte I is al veel gezegd en geschreven. Te weinig vrouwen, te oude mannen, te rechts of juist niet rechts genoeg.

Over nieuw gevormde kabinetten komt altijd veel kritiek. Dat is logisch. De oppositie voert oppositie en wil daar graag zo snel mogelijk mee beginnen. Zodra een nieuw kabinet een feit is gaan oppositiepartijen om het hardst roepen wat er zoal mis mee is.

Met een kabinet als Rutte I is het vreemd dat de oppositie zich beperkt tot kritiek op het geslacht en de leeftijd van de nieuwe bewindsvoerders. Balkenende heeft in zijn eerste kabinet al eens geprobeerd met jonge, onervaren politici te regeren en dat is niet erg goed gegaan. Destijds was Balkenende zelf ook jong en ambitieus. Een vernieuwend kabinet, vol mensen die geen politieke achtergrond hadden, leek het antwoord op de onvrede van het volk. Philomena Bijlhout, toen 45 jaar oud én vrouw trad na 8 uur alweer af. Balkenende I heeft daarna nog een maand of 10 doorgemodderd, voordat definitief de stekker er uit ging.

De geschiedenis wijst uit dat jonge, onervaren politici geen antwoord zijn op vragen uit de maatschappij. In tijden van crisis klopt men aan bij mensen die vaker met het bijltje gehakt hebben. Ongeacht hun leeftijd of geslacht. Wat een land in crisis nodig heeft is een kabinet die beslissingen durft te nemen die misschien niet populair zijn, maar wel helpen. Mensen die durven hervormen. Die progressief zijn en alleen maar vooruit kijken.

Niet het feit dat het oude mannen zijn gaat dit kabinet opbreken, maar het feit dat het conservatieve mannen zijn. Mannen die denken dat er geld te verdienen valt door het asielbeleid aan te scherpen en te korten op onwikkelingssamenwerking. Dit land heeft mensen nodig die echt durven hervormen. Die niet wijzen naar mensen met andere culturen en gewoonten om hun problemen aan toe te schrijven, maar inzien dat we er met zijn allen in zitten en dat we dus met zijn allen zullen moet betalen om er weer uit te komen.

Ik schreef er al eens over. Op 6 februari van dit jaar, om precies te zijn. Ik doe het nu in de herhaling. Let vooral ook op het “Tragic Kingdom” tekstje van No Doubt. Het past er zo mooi bij. Fokke en Sukke zijn nieuw. Maar passen ook zo leuk.

::Once there was a magical place
Over time it was lost
Price increased the cost
Now the fortune of the kingdom
Is locked up in its dungeon vaults::
No Doubt: Tragic kingdom (Tragic kingdom)

Op een dag, nog niet zo heel lang geleden, dacht Gerard Spong: "Ik verveel me. Ik ben het zat om altijd maar met boeven bezig te zijn. Ik wil eens iets anders. Iets geks." Dus besloot hij Geert Wilders aan te klagen wegens haatzaaien.

Geert was daar natuurlijk niet zo blij mee. Hij dacht: "Wat nu?" Maar al snel had hij de oplossing. Hij haalde gewoon Bram Moskowicz er bij. Om hem juridisch bij te staan. Bram, die toch ook al een tijdje niet meer op TV was geweest, vond het een geweldig plan. Hij dacht er niet lang over na, maar stapte meteen naar de Hoge Raad.

En zo kwam het, dat ons grootste democratisch recht, namelijk de Vrijheid van Meningsuiting, in de rechtzaal moet worden bevochten. Door strafpleiters. Die er hun eigen prestigeproject van maken.

:: Pleased to meet you
I hope you guessed my name
But what’s puzzling you
Is the nature of my game::
Rolling Stones: Sympathy for the Devil (Beggars Banquet)

De CDA prominenten die tijdens het congres van vandaag tegen de samenwerking met PVV stemden zijn bijna allemaal oud-gedienden. Mensen die het pluche al platgezeten hebben. Voor wie de macht niet langer lonkt. Toeval? Zou kunnen.

Terwijl in Arnhem het CDA voor de samenwerking met PVV stemde, vergeleek Wilders in Berlijn de Islam met de Duitse Weimarrepubliek. De Weimarrepubliek ging vooraf aan Hitlers Nationaal Socialisme. “Staan we op het punt de fatale fouten van Weimar te herhalen?”, vroeg Wilders zich vanmiddag in Berlijn af. Die vraag had ook niet misstaan in Arnhem, op het CDA congres. En kwam in elk geval heel dicht bij de vragen die oud-verzetsvrouwe en oud-bewindsvrouw Hannie van Leeuwen de CDA leden stelde, voordat zij haar stem tegen gaf.

Oud-minister Donner citeerde de apostel Paulus “Niet wat de mond in gaat maakt de mens onrein, maar wat de mond uit komt”. Daar kan ik alleen maar Amen op zeggen. Onbegrijpelijk dat Donner na deze tekst toch nog voor de samenwerking met PVV stemde.

Vandaag heeft het CDA haar ziel verkocht aan de duivel. Ik vermoed dat zij er 30 sikkels voor kreeg.

::Ik geef je een Roosje, m’n roosje
Ik geef je een Roos elke dag::
Conny Vandenbos: Roosje m’n Roosje (Een vrouw van deze tijd)

Twee weken geleden zagen wij haar voor het eerst. Roos. Dat was op verzoek van haar dierenarts. Haar eigenaar was door haar gebeten en wilde haar laten euthenaseren. Dierenartsen houden niet van het euthenaseren van gezonde honden en dus vroeg haar dierenarts of wij wilden onderzoeken of euthenasie gerechtvaardigd was.

Het was liefde op het eerste gezicht tussen haar en ons. Roos bleek een lieve, ietwat onderdanige hond. Een echte mensen-hond. Van agressie zagen wij niets, zelfs niet toen we daar erg ons best voor deden in een agressietest. We zagen een hondje met angstige reacties op plotselinge bewegingen en geluiden. Gelukkig bleef het daarbij. Ons advies aan de eigenaar en de dierenarts was dat euthenasie een wel erg zwaar middel was om in te zetten, omdat wij verwachtten dat training en de juiste zorg en begeleiding hele goede kansen zouden bieden voor Roos.

De eigenaar zag dat niet zitten en bracht Roos naar het asiel. De afgelopen twee weken was zij daar. Omdat wij verliefd waren geworden op Roos vroegen wij het asiel ons op de hoogte te houden van haar wel en wee. Dat deden zij. Roos ging goed. Ze deed het goed met de andere honden in het asiel en was heel lief met haar verzorgers.

Na twee weken wikken en wegen besloten wij Roos een kans te geven. Afgelopen donderdag hebben wij haar uit het asiel gehaald. We kregen haar 4 dagen op proef. Maar we wisten na een uur al dat zij niet meer terug zal gaan.

::Cellophane around my mouth
Stops the anger sipping out::
Robbie Williams: Blasphemy (Reality killed the video star)

In het vorig schooljaar werd mijn oudste zoon erg gepest. Kinderen zeiden altijd onaardige dingen tegen en over hem. Regelmatig werd hij op de grond geduwd en geslagen. Hij werd een bang, gefrusteerd jongetje. Bang voor elke sociale omgang met leeftijdsgenoten. Gefrustreerd, omdat hij zich niet kon verdedigen en dit eigenlijk ook niet echt wilde.

Dit schooljaar gaat hij naar een nieuwe school. Daar is hij 4 weken geleden begonnen. Hij moest erg wennen. Vooral aan de vriendelijkheid waarmee hij ineens te maken kreeg. In de eerste week kwam hij eens huilend thuis, omdat hij zich geen raad wist met al die kinderen die allemaal tegelijk met hem wilden spelen. Pas nadat we hem verteld hadden dat “nee” ook een antwoord is op “wil je met me spelen” ging het beter. Eind deze maand begint hij met een sociale-vaardigheidstraining (SVT), waar hij zich dit soort dingen wat meer eigen kan maken.

Deze week belde hij mij op mijn werk. Hij was duidelijk geschrokken. Zijn stem trilde. “Ik heb gevochten,” vertelde hij. En dat was niets teveel gezegd. Een jongetje uit een lagere klas had hem met een paraplu geduwd. Hij had de paraplu beet gepakt en gezegd dat het jongetje daarmee moest stoppen. De oudere broer van dat jongetje had hem daarop een klap gegeven. Mijn oudste zoon zei dat hij het best wilde uitleggen, maar dat de jongen niet moest slaan. De jongen gaf hem weer een klap waarna mijn oudste zoon een stoot terug gaf. Hierna volgde een gevecht. De hoofdmeester kwam er bij en gaf mijn oudste zoon gelijk en vertelde hem dat hij goed gehandeld had.

Mijn Lief en ik waren trots op hem. Hij was trots op zichzelf. Zelfs mijn jongste zoon keek met hernieuwd respect naar zijn broer. Mijn oudste zoon groeide zichtbaar. Hij heeft zichzelf overwonnen en voelt zich daar goed over. Daar kan geen SVT tegenop.

:: Do you realise
Do you realise
This world is totally fugazzi::
Marillion: Fugazzi (Fugazzi)

Het is 11 september 2010.

Vanochtend is er ergens iemand opgestaan met het gevoel van blijdschap en trots, omdat hij iets bedacht heeft waar 9 jaar later nog steeds alle kranten bol van staan, alle nieuwsrubrieken mee gevuld worden en iedereen over spreekt en van af weet.

::And he likes to be known
as the angry young man::
Billy Joel: Angry Young Man (Turnstiles)

Jongste Zoon was boos. En als Jongste Zoon boos is, dan laat hij daarover geen misverstanden bestaan. Zijn gezicht zegt BOOS, zijn hele lichaamshouding schreeuwt BOOS. Zijn ogen spugen vuur.

Met zijn booste gezicht, zijn wangen bol en zijn armen over elkaar weigerde hij tegen ons te praten. Want dat doet hij als hij boos is. Dan wil hij niets meer zeggen. Dat hoeft ook niet, want alles wat hij kwijt wil kun je zonder moeite aan hem aflezen. En verder wil hij er niet over praten.

Mijn Lief haalde zijn schouders op en zei tegen Oudste Zoon, die het onderwerp van de boosheid was: “Ach, als hij zo blijft laten we hem gewoon ergens achter”. Dat was de tovertekst. Een brede lach brak door de boosheid heen en het gezicht van Jongste Zoon begon te stralen toen hij zei: “Bij de ijssalon graag”.

::You’d sell a hole in your pocket
If you could find a way::
Phil Collins: Hang in long enough (...But seriously)

Geachte heer Wilders, beste Geert,

Graag wil ik in deze brief uiting geven aan mijn bewondering voor je visie en strategie. Ik neem de vrijheid om je te tutoyeren, omdat ik denk dat je heel gewoon bent gebleven. Ik hoop dat je dat geen probleem vindt.

De laatste jaren ben je vaak in het nieuws. Helaas niet altijd op een positieve manier. Maar ik ben ook ondernemer en ik weet net als jij dat er periodes zijn dat elke publiciteit, positef of negatief, goed is voor de verkoop van je product. En als er iemand is die weet hoe hij zijn product goed aan de man kan brengen, dan ben jij dat toch wel. En dat vind ik in deze tijd van crisis bewonderenswaardig.

Natuurlijk is jouw product er een waar Nederlanders in deze moeilijke tijden behoefte aan hebben. Maar laten we eerlijk zijn, een groot deel van die behoefte is door jou in de afgelopen jaren zorgvuldig gecreëerd. Daarbij heb je alle marketingtools uit de kast getrokken. Het resultaat mag er zijn! De angst voor Islam zit er bij de Nederlander goed in en dat is helemaal dank zij jou. Dat is extra bijzonder als we bedenken dat de gemiddelde moslim er zelf niet echt actief aan heeft bijgedragen. Het zijn jouw promotieactiviteiten die hiervoor hebben gezorgd.

Maar je strategie rond de coalitie-onderhandelingen is echt de kroon op je werk. Wat een briljante zet! Met deze strategie heb je wel de lusten, maar niet de lasten van een regering. Je kunt ongehinderd doorgaan met het promoten van je product en het creëren van de behoefte ervoor. Als de regering over 4 jaar een succes blijkt te zijn zal iedereen inzien dat dat dankzij jou is. Mocht het onverhoopt mislukken, dan heb jij niet actief aan de regering deelgenomen en is het dus ook niet jouw schuld. Een typische win-win situatie.

Toch heb ik nog wel een vraagje. Stel dat je strategie echt zo goed werkt. Dat de vraag naar jouw product explosief toeneemt. Dan ben je over 4 jaar zonder twijfel de leider van de grootste partij van Nederland. Prachtig natuurijk, daar werk je tenslotte hard genoeg voor. Maar dan zul je je product ook echt moeten gaan leveren. Heb je er al over nagedacht hoe je dat gaat aanpakken? Kun je de oplossing zijn voor een fictieve angst? Is het mogelijk een probleem op te lossen dat niet echt bestaat, als je zelf degene bent die het bedacht heeft?

Ik ben benieuwd naar je antwoord.

Hartelijke Groet,

Kat en Hond

::If you want me to I will::
The Beatles: I will (The White Album)

Gisteren had ik feest. Mijn Lief en Oudste Zoon waren jarig. Altijd een goede reden voor een feestje met vrienden en familie.

Ik hou van dat soort feestjes. Ik zie mensen die ik weinig zie, soms zelfs veel te weinig. Dat vind ik fijn. Dat ik ze dan weer zie dus, niet dat ik ze zo weinig zie. Het feestje van gisteren was dubbel fijn. Want ik kreeg complimenten. Hele fijne. Zo zei mijn vader tegen mij: “Wat ben je mooi”. En de nieuwe liefde van mijn moeder zei: “Wat ziet je huis er mooi uit”. En: “Wat is je tuin mooi geworden”. Vriend R. zei: “Waarom schrijf je nooit meer op je blog? Je schrijft altijd zo leuk.” En dat compliment, samen met die vraag, heb ik de afgelopen maand wel vaker gehoord. Ook van anderen.

En daarom ben ik terug. Na een jaar te zijn weg geweest. Voor vriend R. En vriend F. Vriendin J. en mijn zussen. En al die andere mensen die ook mee willen lezen. Want zo ben ik dan ook weer.