:: Do you know
How wonderful you are::
Gordon Haskell: How wonderful you are (Harry's bar)

Mijn Lief moest naar een symposium. Hij zag het niet echt zitten, maar zijn aanwezigheid werd hem van hogerhand opgelegd.

"Ik snap wel dat zijn aanwezigheid verplicht is", zei mijn oudste zoon op een ja-duhuh-toon.
"Oh?" vroeg ik enigszins afwezig.
"Ja", antwoordde hij. "Iedereen wil toch wel even in papa's aanwezigheid zijn."

::And all the morons
And all the stooges with their coins
They’re the ones who make the rules::
Meat Loaf: Life is a lemon and I want my money back (Bat out of hell II)

Zojuist las ik in de krant dat in het Electronisch Kinddossier, waar minister en vice-premier Rouvoet zo verschrikkelijk zijn best op heeft gedaan, wordt opgenomen of een kind schaamhaargroei heeft. Als dit zo is dan wil de minister graag weten hoeveel dan en hoe het schaamhaar er uit ziet. Het is een multiple-choice vraag. Keuzemogelijkheden zijn bijvoorbeeld: kort donker haar, gekruld licht haar of volwassen haargroei.

Als ik zoiets lees dan kan ik niet anders dan denken: "Wat is in 's Hemelsnaam de relevantie van die vraag?"

::Ik ben gekomen om te lachen
om de blunder van de eeuw::
Acda en de Munnik: Lopen tot de zon komt (Acda en de Munnik)

Wij zijn verhuisd. En verhuizen is een van de grotere stressoren in een mensenleven. Dat weet iedereen. Naast geboren worden, wat ook nogal stressvol schijnt te zijn, maar waarvan ik mij persoonlijk eigenlijk helemaal niets herinner, staat verhuizen ook behoorlijk hoog op de Ranglijst der Stressvolle Gebeurtenissen.

Om niet al te veel last te hebben van al die stress mochten mijn kinderen 2 weken bij mijn moeder logeren. Moeke woont dicht bij de nieuwe school, dus bracht zij 2 weken lang elke ochtend mijn kinderen naar school en haalde ze daar ook weer op. Prettig en wel zo rustig voor alle betrokkenen, behalve misschien voor mijn moeder. Ondertussen verhuisden wij.

De eerste nacht in ons nieuwe huis kwamen ook de kinderen weer thuis. Gelukkig, want 2 weken kinderloos is wel afzien voor een moeder. Omdat ik nog niet gewend was aan de nieuwe school en de reis daar naar toe repeteerde ik voor het slapen gaan nog even hoe het ook al weer zat. Hoe laat moet ik op? Staat mijn wekker wel goed? Doet mijn wekker het überhaupt? Hoe lang is het lopen naar school? Dat soort vragen schoten allemaal door mijn hoofd. Te laat komen op de eerste dag dat ik ze zelf breng leek me niet zo'n goede binnenkomer.

En toen schrok ik wakker. Ik keek op de wekker. Die gaf 7:55 aan. Ik zweer het! Terwijl ik hem had gevraagd mij om 7:00 te wekken. Ik schoot mijn bed uit. Geschrokken. Ik trommelde de mannen uit bed en maande ze om op te schieten. Nog een kwartier en we moesten weg. Mijn Lief maakte lunchtrommeltjes en een supersnel ontbijt. Mijn kinderen mopperden dat ze moe waren, maar kleedden zich toch in recordtempo aan. Na een kwartiertje zaten we in de auto. Voor lopen was het te laat. Dacht ik. Ik draaide het contact van mijn auto aan en de klok ging branden. 2:22. Ik keek om mij heen. Stilte. En donker. Verschrikkelijk donker.

Mijn jongste zoon zei zielig: "Ik dacht al, bij oma was het helemaal niet zo donker". Toen ik mijn bed weer in wilde duiken lag mijn Lief te kijken naar de wekker. 2:30 gaf die aan. Heel braaf. Schijnheilig.

Verhuizen is dus een van de grotere stressoren in een mensenleven.

::I need to find a new vagina,
Any kind of new vagina,
It's hard to rhyme a word like vagina,
Calvin Klein? Kind-a, North Carolina::
Bloodhoundgang: Three point one four (Hooray for boobies)

Mijn oudste zoon ging met zijn vriendinnetje naar de dierentuin. Niet alleen, het was haar kinderfeestje. Haar moeder en broer en nog wat vriendinnetjes gingen ook mee.

Toen we na het feestje naar huis reden vroeg ik hem hoe hij het had gehad. Hij stuiterde op de achterbank. "Oh mam, het was zo leuk," begon hij. "We zagen een vissenvagina."

Ik was in een klap sprakeloos. En nu blijf ik mij maar afvragen: hoe ziet een vissenvagina er uit?

::Somewhere over the rainbow
Skies are blue
And the dreams that you dare to dream
Really do come true::
Judy Garland: Over the rainbow (Miss showbuisness)

Ik ben aan het verhuizen. In ons nieuwe huis wordt gesloopt, gehakt en gecreëerd. Ons oude huis staat vol met dozen, spullen die weg moeten en spullen die mee moeten. Als ik iets nodig heb is het meestal al ingepakt. Dat is niet erg, want het wordt leuk. Maar mijn hoofd is druk. Met depotbetalingen, koppelstukken en andere zaken waar ik geen verstand van had willen hebben.

Ondertussen gaat het gewone leven zo goed mogelijk verder. De honden worden uitgelaten, de was moet gedaan, de kinderen gaan nog gewoon naar school. En toen ik mijn kinderen vanmorgen naar school reed was ik met mijn hoofd al bij allerhande verhuiszaken. Telefoontjes die nog gepleegd moeten worden, spullen die nog gekocht moeten worden, kleuren die nog gekozen moeten worden.

En toen zag ik opeens, terwijl de zon scheen, een regenboog. Helder en duidelijk recht voor me. En dat vond ik toch een beetje een kadootje.

::Ze kan het allemaal
zoals een vrouw alleen kan::
De Dijk: Wat een vrouw (Niemand in de stad)

Zoals het hoort:



Zoals het er uit ziet na een gemist paaltje:

::Je hoeft niet eens te spreken
Ik heb je al verstaan::
The Scene: Brand (Blauw)

Een vriend verweet mij pas dat mijn mails weinig eloquent zijn. Ik moest het even opzoeken in Van Dale's Groot Woordenboek der Nederlandse Taal, maar moest hem toen gelijk geven. Mijn mails zijn weinig eloquent. Vooral de mails die ik vanaf mijn iPhone verstuur. Want hoe leuk en handig die iPhone ook is, de lettertjes op het (overigens zeer prettige) toetsenbordje zitten dicht bij elkaar en een verkeerde toetsaanslag is zo een feit.

Maar ik wil natuurlijk niet te boek staan als weinig eloquent. Ik heb daar toch een beetje een naam hoog te houden. Al vanaf mijn schooltijd sta ik nu juist bekend als zeer eloquent. Mijn kinderen hebben dat overgenomen. Toen zij eenmaal begonnen met praten gebeurde dit direct in volzinnen. Toen men mij op het consultatiebureau op een goed moment vroeg of mijn zoon al 3-woord-zinnen kon zeggen lachte ik schamper dat hij die fase al wel een poosje voorbij was. In het begin op de kleuterschool dachten de kleuterleidsters dat wij enorme strebers moesten zijn. Vanwege de eloquentie van onze kids. En dat hebben ze heus niet van een vreemde hoor! Dat eloquente dan, hè? Met twee behoorlijk eloquente ouders en alles.

Dus wie vanaf nu een mail van mij krijgt, krijgt hem heel eloquent. Dat je het weet.

Eloquent, bn. (-er, -st), welsprekend, welbespraakt. *-IE, v. gmv. welsprekendheid, welbespraaktheid.

::Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde
Het water gaat er anders dan voorheen
De stroom van een rivier hou je niet tegen
Het water vindt er altijd een weg omheen::
Bram Vermeulen: De steen (Tijdloos)

Ik geloof niet in God. Niet in Het Lot en niet in mantra's. Ik geloof ook niet dat "things happen for a reason". Ik denk dat dingen gewoon gebeuren en dat is dat.

Het ligt niet aan mijn opvoeding. Die was gereformeerd. Balkenende-waardig, zou ik bijna zeggen. Elke zondag naar de kerk in een schattig jurkje en 1 x per week naar bijbelles en later cathechisatieles. Op mijn achttiende deed ik zelfs geloofsbelijdenis en ik stond daar destijds volledig achter. Achteraf pleit ik wel verstandsverbijstering, maar het was toen mijn keuze. Na mijn geloofsbelijdenis ging het snel bergafwaards met mijn geloof. Grappig detail is dat de bijbeltekst die ik koos als "mijn tekst" tijdens die belijdenis als volgt luidde: "En ik heb voor u gebeden, opdat uw geloof niet bezwijke". Hèt bewijs dat bidden niet helpt.

Dit alles gezegd hebbende weet ik dat mijn leven ook heel anders had kunnen lopen als ik andere keuzes had gemaakt. Stel bijvoorbeeld dat ik er in 2 MAVO voor gekozen had wel een beetje mijn best te doen. Dan was ik gewoon over gegaan. Dan had ik de vriendin die mij uiteindelijk aan mijn Lief voorstelde niet leren kennen. Had ik dan nu een andere Lief gehad? Waarschijnlijk. En stel dat mijn Lief en ik in het bewuste gesprek op een goede dag hadden besloten geen kinderen te willen? Het was een serieuze mogelijkheid. Wat was er dan met ons leven gebeurd? Daar komen we nu niet meer achter. Of stel dat ik ervoor gekozen had de negatieve verhalen van de slechtste schooldecaan in de geschiedenis te negeren en was gegaan voor mijn oorspronkelijke doel: chirurg worden. Was ik dan nu aan het snijden in mensen in plaats van dit logje te schrijven? Zou kunnen. Of dat ik juist helemaal naar haar geluisterd had in plaats van mij alleen maar te laten ontmoedigen in het doorleren. Dan had ik de grafische MTS gedaan. Dat had ook best leuk kunnen worden.

Ik heb andere keuzes gemaakt. Beter of minder goed? We zullen het nooit weten. Aan spijt heb je niets. Een nieuwe keuze verandert je leven in een ommezien. Ik ben gelukkig in wat ik doe en met wie ik het doe. Nog dagelijks maak ik keuzes die mijn leven veranderen. Richting geven. Die keuzes maak ik zelf. Soms helpen omstandigheden mee. Want dingen gebeuren nu eenmaal, daar doe je niets aan. En als dingen gebeuren dan moet je reageren. Keuzes maken. Keuzes die je leven veranderen. Fantastisch dat dat kan, toch?

::These boots are made for walking
and that's just what they'll do
One of these days these boots
are gonna walk all over you::
Nancy Sinatra: These boots are made for walking (Boots)

En toen had ik ineens een echt vrouwenprobleem. Nee, geen paniek. Het had niets te maken met de menstruatiecyclus, moodswings of abnormale afscheiding. Het ging om schoenen. Natuurlijk.

Het kwam zo. Op een mooie dag liep ik in de stad. Ik keek wat om me heen en toen zag ik ze: de mooiste Dr. Martensschoenen ever. Prachtig knalgeel lakleer glom me tegemoet. Maar ja, geen geld, geen tijd of geen gelegenheid. Ik weet niet meer wat de reden was, maar ik kocht ze niet. Ze bleven echter in mijn gedachten. En daar wilden ze niet meer uit. Ik besprak de kwestie met mijn zus en een vriendin. En we kwamen allemaal tot dezelfde conclusie: ik moest die schoenen kopen. Het kon echt niet anders.

En dus toog ik op een goede dag met geld, tijd en gelegenheid te over naar de stad. Mijn Lief was ook mee. En dat is dus al fout hè, denk je dan. Je Lief mee als je schoenen gaat kopen. Vooral als het om gele lakschoenen gaat. Maar hé! Mijn Lief kent mij al meer dan de helft van mijn leven. Hij kent dus mijn bizarre schoenenvoorkeur als geen ander. Hij was er bij toen ik zilverkleurige bergschoenen kocht. En toen ik groene kistjes met fruitprint (mijn alom bekende fruitkistjes) kocht bleef hij ook nog bij me. Hij heeft zelf nog rode lakschoenen voor me gekocht, gewoon voor de lief. Want zo is mijn Lief. Die kijkt nergens meer van op. En dus mocht hij mee.

Maar hoe we ook zochten, de gele schoenen waren op. Weg. Nergens meer te vinden. En zo dat je de dingen wel in het juiste perspectief blijft zien: er zijn dus heel veel meer mensen die met gele lakschoenen rondlopen nu. Of de inkoop was belabberd, dat kan ook. Hoe het ook zij, ze waren er niet meer. Mijn Lief probeerde nog of ik ze dan niet in het zwart wilde. Maar come on, iedereen loopt al in zwarte Dr.Martensschoenen. Toch? Ik wilde geel. En dus ging ik onverrichter zake weer huiswaards. Met hangende schouders en een blok in mijn maag.

En deze week liep ik met mijn Lief en mijn zonen wederom in de stad. Dit keer niet voor gele schoenen. Want tweemaal zo'n teleurstelling is onverdraaglijk. Nee, we kwamen voor een kado voor mijn oudste zoon. Het was zijn verjaardag. En opeens zag ik ze. Mijn gele schoenen. Ze stonden mij toe te blinken tot en met. Met een brok in mijn keel keek ik of mijn maat er nog bij zat. Toen ik ze afrekende had ik tranen in mijn ogen. Voor slechts een derde van de oorspronkelijke prijs ook nog.

Daar mag je als vrouw toch wel even heel erg gelukkig van worden?

::Holiday
Celebrate::
Madonna: Holiday (Madonna)

Ik heb vakantie. Eindelijk tijd om eens een fatsoenlijk logo in elkaar te zetten. Nou ja, ik moet wel eerlijk blijven. Het echte werk is van mijn Lief. Maar toch. Het kleine beetje wat ik er aan gedaan heb kostte minstens zoveel tijd. Dat telt ook.

::A hungry mob is a mad mob::
Bob Marley: Them belly full (Natty dread)

"Van deze medicijnen krijgt ze wel wat meer honger", zei mijn dierenarts nog.

Vergeleken al haar andere problemen leek een beetje meer honger me een picknick. Tot ik vanmorgen beneden kwam. En ze daar zat. Tussen een versnipperde folder van mijn huisarts en een verwoeste rekenmachine. De vloer bezaaid met tandenstokers waarvan ze het doosje had opgegeten. Een stuk gebeten tube extra vettende handcrème. Verbogen en bekauwde paperclips. Nog een aantal niet meer te definieren artikelen. En een ui. Want dat vindt ze lekker.

Terwijl ik de rommel opruimde zweer ik dat ze schuldbewust keek. Ik weet dat dat niet kan, ik heb er voor geleerd. Maar ik blijf er bij: ze was schuldbewust. En mijn papegaai scandeerde "Sien, hou op!" Beetje laat.

::Let's talk about sex, baby
Let's talk about you and me
Let's talk about all the good things and the bad things
That may be
Let's talk about sex::
Salt 'n' Pepa: Let's talk about sex (Blacks magic)

Gisteren keek ik naar het VPRO programma "Café de Liefde". Het ging over sex. Niks mis mee, zou je zeggen, en dat vind ik ook. In het programma was een vrouw. Zij vertelde hoe gemakkelijk ze een orgasme kon krijgen. Zonder handen, zeg maar. Als een man een beetje geil naar haar keek en iets opwindends als "Kom maar" zei, dan kwam ze al klaar. Gewoon, met de spijkerbroek nog aan.

"Onvoorstelbaar", dacht ik. Klaarkomen zonder vingers, mannelijke genitaliën en/of gemotoriseerde hulpmiddelen, maar puur op de stem van een man is voor mij net zoiets als geen honger meer hebben nadat je Jamie Oliver hebt zien koken. Onvoorstelbaar dus. Het is wel veilig. Daar kan geen condoom tegenop. Je kunt het met iedereen doen, zonder je zorgen te maken over futiliteiten als AIDS. Net zoals je niet dik wordt van een uitzending van Jamies Kitchen. Voordelen dus.

Maar er zijn ook nadelen. Het lijkt me heel onplezierig als je bij de HEMA een rookworst gaat kopen en de puistige puber achter de kassa zegt met de net iets te geile blik van een puberjongen: "Kom maar".

::Tell me why
I don’t like Mondays
I wanna shoot the whole day down::
Boomtown rats: I don’t like mondays (The fine art of surfacing)

„Mama is helemaal niet shagrijnig. Ze heeft gewoon een hele andere manier om met mensen te communiceren ’s morgens.”

Soms is mijn oudste zoon in staat om met 1 opmerking mijn ochtendhumeur te verjagen. En dat kunnen er niet veel, dat moet gezegd.

::It's the eye of the tiger
It's the thrill of the fight
Rising up to the challenge of our rival
And the last known survivor
Stalks his prey in the night
And he's watching us all
With the eye of the tiger::
Survivor: Eye of the tiger (Eye of the tiger)

Mijn jongste zoon is dikke vrienden met onze hond. Ik denk dat dat komt doordat zij veel interesses delen. Zo zijn zij beiden gek op in de modder baggeren, van bergen af rollen en met stokken spelen. Ook hebben zij er alle twee een hekel aan om na zo’n dagje smerigheid onder de douche te stappen.

::That's me in the corner
That's me in the spotlight
Losing my religion
Trying to keep a view
And I don't know if I can do it::
R.E.M.: Losing my religion (Automatic for the people)

Oke. Jullie verwachten natuurlijk stukjes van mij. Ik zie jullie heus wel. In mijn statistieken. Je denkt lekker verscholen te zijn, maar ik hou het bij. En al heb ik geen idee wie er zoal achter al die IP-adressen zitten, ik weet dat jullie er zijn.

Maar sorry. Het zit er even niet in. Op dit moment gaat het gewoon even kut. Mijn leven houdt zich niet erg aan de richtlijnen die ik haar geef. De depressie, die ik afgelopen winter met zoveel gemak kon verjagen, zeurt nu onafgebroken aan mijn kop. Hij jengelt en zuigt en het kost me veel energie om hem toch op afstand te houden. En nu ben ik dus moe. En heb ik hoofdpijn. Dus even geen leuke stukjes van mij.

Toen ik van de week wel een goed idee had over een stukje, maar niet de energie had om het te schrijven, waren er twee mensen die niet liever onder hun dekbed kropen: Joost en Koelman. Daar kunnen jullie dus toch nog lezen wat ik jullie ook had willen uitleggen. Dat is dan wel weer fijn.

::House for sale
You can read it on the sign::
Lucifer: House for sale (As we are)

Vandaag hebben wij voor het eerst van ons leven een huis bezichtigd dat wij wel hadden willen kopen. Tot nu toe hebben wij alleen nog maar huizen gehuurd. Ik vind het kopen van een huis een behoorlijk grote stap. Zo snap ik dus echt niet hoe zoveel mensen in mijn omgeving een huis hebben kunnen kopen alsof zij een brood bij de bakker kochten. De reclame van de Hypotheker, die ik tot nu toe als zeer irritant heb ervaren, is raker dan ooit. Het "Jazeker, de Hypotheker" schreeuwt me uit mijn slaap en fluistert in mijn oor bij ieder spoortje van twijfel en plankenkoorts.

Het huis van vandaag gaat het niet worden. Te klein. Jammer, want het was een heel erg leuk en charmant huisje aan de rand van het al even leuke middeleeuwse stadje waar mijn Lief en ik allebei vandaan komen. Maar morgen bel ik weer een makelaar. Dan gaan we het volgende huis bezichtigen. En langzaam aan begin ik dan toch te wennen aan het idee dat we deze grote stap toch echt gaan nemen. En langzaam aan begin ik te geloven dat het goed is.

We zijn op huizenjacht!

::Oops!
I did it again::
Britney Spears: Oops, I did it again (Oops! ... I did it again)

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: mijn site is weg. Kwijt. Nergens meer te vinden. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Ik heb hem nog hier op mijn computer staan. Eigenlijk zijn alleen de laatste logjes die ik had geschreven maar kwijt. Logjes die nog niet gepubliceerd waren, omdat dat niet lukte. En toen raakte mijn programma ze ook nog kwijt. Briljante logjes. Met humor en met scherpe visies. Gewoon weg. En de rest is ook niet meer te publiceren.

„Ik weet wel wat je fout deed”, sprak mijn Lief, die ook mijn computerdokter is. „Ik los het wel even voor je op.” Want zo is hij dan ook weer. En let’s face it: als het om computertechnisch vernuft gaat, blijf ik gewoon helemaal nergens. Daarbij is mijn Lief juist weer erg goed met allerhande nerdenproblemen, dus ik had alle vertrouwen in een goede afloop. Na dagenlang interessant uitziend, maar voor mij onbegrijpelijk computergedoe was zijn diagnose echter: „Je hebt gelijk. Niet te publiceren.”

En daar zit ik dus. Zonder mijn archief. Maar wel met een spiksplinternieuwe site. Om het verhaal toch wat vrolijk te houden dit keer wel met leuke kleurtjes. Maar vrees niet. Bij het minste of geringste gevoel van depressie is hij zo weer grijs. Want dat kan ik dan weer wel. Helemaal zelf.