Opperdokter
18/07/11 17:27 Filed in: Hond
::You can be a winner
But you’ve got to keep the faith::
Michael Jackson: Keep the Faith (Dangerous)
Wat doe je als de arts van je kinderen zegt dat ze het ook niet meer weet? Geloof je dan dat het hoogst haalbare bereikt is, of zoek je naar een andere, betere arts? Ik vroeg mij dat begin mei op Twitter ook al af. We kozen voor het laatste. Als je kinderen 10 en 11 jaar oud zijn, dan is de conclusie dat zij de rest van hun leven met een probleem zullen blijven zitten, zelfs al is dat probleem voornamelijk nog praktisch, te groot en te zwaar.
Dus maakten wij een afspraak bij de Opperdokter. De Dokter House van de kinderspecialisten. Zo’n arts die bij al zijn collega’s respect afdwingt, al op het moment dat je zijn naam noemt. We waren al eens eerder bij hem geweest. Als we dat vertelden aan artsen, dan zagen we de schouders al zakken en alle hoop onze kinderen te kunnen helpen liep via die schouders weg de grond in. Het laatste restje hoop kon nog net teruggefloten worden door geruststellend te zeggen dat we maar 1 consult hadden gehad en dat hij eigenlijk niet veel gedaan had toen. Omdat het er toen op leek dat we het probleem zelf al getackeld hadden. Maar dat het probleem van onze kinderen niet weg was gegaan was sindsdien.
Nu kwamen we dus voor de tweede keer bij de Opperdokter. Er had vier jaar tussen gezeten. “Ik herinner mij u”, zei hij toen we binnenkwamen. Hij gaf mij een hand en noemde zijn voornaam. Hij sprak met mijn kinderen alsof het zijn vrienden waren. Hij onderzocht en maakte grappen en mijn kinderen waren op hun gemak. Hij beantwoordde al onze vragen op een heldere, rustige manier. Hij schopte tegen heilige huisjes en scheet op conventies. En na anderhalf uur kwam hij tot dezelfde conclusie als de vorige arts: “Ik kan niets meer voor jullie doen.”
Toch was er een verschil. Onze kinderen waren optimistisch toen we de deur uitliepen. Ze waren positief en gerustgesteld. Ze hadden nieuwe hoop dat het probleem op een dag kleiner zou kunnen worden. Of zelfs verdwijnen. Omdat de Opperdokter die stelling kon onderbouwen met cijfers en concrete aanwijzingen. En omdat de Opperdokter nog lang niet klaar is met onderzoeken waarom zoveel kinderen dit probleem hebben. En wat hij daar dan dus aan zou kunnen doen. Die gedrevenheid om de aandoening volledig te begrijpen en de oorzaken te achterhalen, samen met een oprechte belangstelling voor zijn patiënten maakt het verschil tussen een goede arts en de Opperdokter.
But you’ve got to keep the faith::
Michael Jackson: Keep the Faith (Dangerous)
Wat doe je als de arts van je kinderen zegt dat ze het ook niet meer weet? Geloof je dan dat het hoogst haalbare bereikt is, of zoek je naar een andere, betere arts? Ik vroeg mij dat begin mei op Twitter ook al af. We kozen voor het laatste. Als je kinderen 10 en 11 jaar oud zijn, dan is de conclusie dat zij de rest van hun leven met een probleem zullen blijven zitten, zelfs al is dat probleem voornamelijk nog praktisch, te groot en te zwaar.
Dus maakten wij een afspraak bij de Opperdokter. De Dokter House van de kinderspecialisten. Zo’n arts die bij al zijn collega’s respect afdwingt, al op het moment dat je zijn naam noemt. We waren al eens eerder bij hem geweest. Als we dat vertelden aan artsen, dan zagen we de schouders al zakken en alle hoop onze kinderen te kunnen helpen liep via die schouders weg de grond in. Het laatste restje hoop kon nog net teruggefloten worden door geruststellend te zeggen dat we maar 1 consult hadden gehad en dat hij eigenlijk niet veel gedaan had toen. Omdat het er toen op leek dat we het probleem zelf al getackeld hadden. Maar dat het probleem van onze kinderen niet weg was gegaan was sindsdien.
Nu kwamen we dus voor de tweede keer bij de Opperdokter. Er had vier jaar tussen gezeten. “Ik herinner mij u”, zei hij toen we binnenkwamen. Hij gaf mij een hand en noemde zijn voornaam. Hij sprak met mijn kinderen alsof het zijn vrienden waren. Hij onderzocht en maakte grappen en mijn kinderen waren op hun gemak. Hij beantwoordde al onze vragen op een heldere, rustige manier. Hij schopte tegen heilige huisjes en scheet op conventies. En na anderhalf uur kwam hij tot dezelfde conclusie als de vorige arts: “Ik kan niets meer voor jullie doen.”
Toch was er een verschil. Onze kinderen waren optimistisch toen we de deur uitliepen. Ze waren positief en gerustgesteld. Ze hadden nieuwe hoop dat het probleem op een dag kleiner zou kunnen worden. Of zelfs verdwijnen. Omdat de Opperdokter die stelling kon onderbouwen met cijfers en concrete aanwijzingen. En omdat de Opperdokter nog lang niet klaar is met onderzoeken waarom zoveel kinderen dit probleem hebben. En wat hij daar dan dus aan zou kunnen doen. Die gedrevenheid om de aandoening volledig te begrijpen en de oorzaken te achterhalen, samen met een oprechte belangstelling voor zijn patiënten maakt het verschil tussen een goede arts en de Opperdokter.
|