::Teach me how to watch this game
The way you see it through your magical frame
Time is ticking, try to see
That I am you and you are me
...I feel love in every sigh
If you’re not scared, why am I?::
K’s choice: If you’re not scared (Cocoon crash)

Hoe hard het leven aan me voorbij schiet kan ik voornamelijk afmeten aan de snelheid waarmee mijn kinderen opgroeien.

Mijn oudste zoon is net twaalf geworden. Twaalf blijkt een belangrijke leeftijd te zijn. Ik had me dat nooit zo gerealiseerd, of in elk geval niet meer sinds ik zelf twaalf was. Maar twaalf is groep acht. Twaalf is de oudste van de school. Twaalf is voorzichtig naar meisjes kijken, maar dat nooit, maar dan ook echt helemaal nooit toegeven. Twaalf is net iets langer in de spiegel kijken en het niet meer erg vinden om naar de kapper te moeten. Twaalf is de deur van de badkamer op slot en je nooit meer bloot vertonen. Twaalf is je eigen mening vormen en uitdragen. En twaalf is zoeken waar de grenzen van de regels van je ouders liggen en testen in hoeverre die rekbaar zijn.

Nu sta ik niet bekend om de rekbaarheid van mijn regels en het geduldig luisteren naar tegenspraak. Een eigen menig is prima, zolang die maar erg veel op mijn mening lijkt. Dus twaalf en ik, wij botsen wel eens. Maar twaalf hoort bij mijn zoon. En mijn zoon staat bekend om zijn goede argumentaties. Dus worden regels aangepast, versoepeld en zelfs hier en daar wegens “niet meer van toepassing” weggegooid. Eigen meningen lijken steeds minder op mijn mening. En zo groeit mijn zoon richting puberteit.

Ik zag er tegenop, die puberteit. Het leek me naar om te merken dat je kind zich van je losmaakt. Je niet meer nodig heeft. Zich meer laat beinvloeden door vriendjes dan door jou. De controlefreak in mij raakt nog wel eens in paniek bij die gedachte. Maar ik zie dat het goed is. Wij hebben ons kind een goede basis gegeven. Hij heeft verantwoordelijkheidsgevoel en heeft geleerd goed na te denken over dingen die hij doet of juist niet doet. Dat hebben wij twaalf jaar lang gestimuleerd. Het wordt tijd dat ik me van hem losweek en hem de kans geef zijn eigen fouten te maken. En daarvan te leren. Het wordt tijd dat ik volwassen wordt.

::You can be a winner
But you’ve got to keep the faith::
Michael Jackson: Keep the Faith (Dangerous)

Wat doe je als de arts van je kinderen zegt dat ze het ook niet meer weet? Geloof je dan dat het hoogst haalbare bereikt is, of zoek je naar een andere, betere arts? Ik vroeg mij dat begin mei op Twitter ook al af. We kozen voor het laatste. Als je kinderen 10 en 11 jaar oud zijn, dan is de conclusie dat zij de rest van hun leven met een probleem zullen blijven zitten, zelfs al is dat probleem voornamelijk nog praktisch, te groot en te zwaar.

Dus maakten wij een afspraak bij de Opperdokter. De Dokter House van de kinderspecialisten. Zo’n arts die bij al zijn collega’s respect afdwingt, al op het moment dat je zijn naam noemt. We waren al eens eerder bij hem geweest. Als we dat vertelden aan artsen, dan zagen we de schouders al zakken en alle hoop onze kinderen te kunnen helpen liep via die schouders weg de grond in. Het laatste restje hoop kon nog net teruggefloten worden door geruststellend te zeggen dat we maar 1 consult hadden gehad en dat hij eigenlijk niet veel gedaan had toen. Omdat het er toen op leek dat we het probleem zelf al getackeld hadden. Maar dat het probleem van onze kinderen niet weg was gegaan was sindsdien.

Nu kwamen we dus voor de tweede keer bij de Opperdokter. Er had vier jaar tussen gezeten. “Ik herinner mij u”, zei hij toen we binnenkwamen. Hij gaf mij een hand en noemde zijn voornaam. Hij sprak met mijn kinderen alsof het zijn vrienden waren. Hij onderzocht en maakte grappen en mijn kinderen waren op hun gemak. Hij beantwoordde al onze vragen op een heldere, rustige manier. Hij schopte tegen heilige huisjes en scheet op conventies. En na anderhalf uur kwam hij tot dezelfde conclusie als de vorige arts: “Ik kan niets meer voor jullie doen.”

Toch was er een verschil. Onze kinderen waren optimistisch toen we de deur uitliepen. Ze waren positief en gerustgesteld. Ze hadden nieuwe hoop dat het probleem op een dag kleiner zou kunnen worden. Of zelfs verdwijnen. Omdat de Opperdokter die stelling kon onderbouwen met cijfers en concrete aanwijzingen. En omdat de Opperdokter nog lang niet klaar is met onderzoeken waarom zoveel kinderen dit probleem hebben. En wat hij daar dan dus aan zou kunnen doen. Die gedrevenheid om de aandoening volledig te begrijpen en de oorzaken te achterhalen, samen met een oprechte belangstelling voor zijn patiënten maakt het verschil tussen een goede arts en de Opperdokter.

::Ik word geen architect, want huizen zijn zo saai
En ook niet in de politiek, ik ben geen papegaai
Ik kan wel duizend dingen worden, maar ik hoef ze allemaal niet
Word jij dat maar als jij er wat in ziet
Kinderen voor Kinderen: Als ik later groot ben

Mijn oudste zoon is 11 jaar en wil schrijver worden. Daar heeft hij het al heel lang over. Gisteren is hij begonnen met zijn eerste boek. Het is een boek met korte verhalen voor kleuters. Als hij het af heeft wil hij het op school aan de kleutergroepen geven.

Ik mag zijn editor zijn. Natuurlijk totdat hij een groot schrijver is. Reve en Mulisch streef je niet voorbij als je moeder je teksten edit. Maar je moet ergens beginnen en dan is je moeder wel even goed genoeg. Bovendien kan haar weblog precies de springplank zijn die je als beginnend schrijver nodig hebt.

Daarom op deze plek het debuut van mijn zoon. Opdat alle uitgevers en illustrators het talent van mijn zoon herkennen en en-masse berichten sturen met illustraties voor bij zijn verhalen, uitgeverscontracten, boekomslagontwerpen en meer van dat soort dingen. En uiteraard is fanmail ook van harte welkom. Dat kan ook in de reactiebox trouwens.

Ik kan niemand laten schrikken

Het monstertje zegt:
“Ik moet op school leren mensen laten schrikken.
En spullen van oude mensen pikken.
Ik denk dat ik dat niet kan.
Ik hou er ook helemaal niet van.
Laatst kwam ik een jongetje met een ijsje tegen.
Eigenlijk moest ik dat ijsje van het hoorntje vegen.
Maar ik vind dat gemeen.
Ik gaf hem er nog een.
Mijn moeder was geschrokken.
En begon tegen me te mokken.
Nee, ik kan niet pesten en niet stelen.
Maar dat kan mij niet schelen.
Mensen helpen doe ik graag.”

::Het is tijd, de hoogste tijd
U wordt bedankt voor weer een avond gezelligheid
Dag mevrouw en dag meneer u komt hier toch weer?::
Andre Hazes: Het laatste rondje (Gewoon Andre)

Dit is het laatste log in het kader van de blogrevival week. Vanaf morgen moet ik weer helemaal zelf de discipline opbrengen om logjes te schrijven. Zonder stok achter de deur.

De blogrevival heeft mij veel opgeleverd. Ik vond het leuk om te doen. Ik vond het leuk om jullie reacties te lezen. Ik zal niet meer elke dag een stukje schrijven, maar toch zeker wel regelmatig. Ik hoop dat jullie mij blijven bezoeken. En neem dan gerust ook wat vrienden mee.

Esther en LogPoes, bedankt! Het was een eer en een genoegen.

::I want to ride my bicycle
I want to ride my bike
I want to ride my bicycle
I want to ride it where I like::
Queen: Bicycle race (Jazz)

Thea werkt in het zelfde ziekenhuis als ik. Ze is verpleegkundige en van tijd tot tijd werk ik bij haar op de afdeling. Thea is aan haar pensioen toe. Ze moppert en bromt de hele dag, maar niemand stoort zich daar aan. Het is bekend en het gemopper van Thea heeft geen signaalwaarde meer.

Vandaag kwam ik Thea tegen in het fietsenhok. We maakten een praatje terwijl we onze fietsen naar buiten reden. Omdat we dezelfde kant uit moesten, reden we met elkaar op. Thea vertelde over hoe ze graag de racefiets pakte en lange stukken ging fietsen. Ze mopperde wat op de oude mensen die ze dan tegenkomt en die een heel fietspad in beslag nemen, waardoor zij er niet makkelijk langs komt.

Ondertussen deed ik moeite Thea bij te houden. Ze is dan wel twintig jaar ouder dan ik, ze kan behoorlijk fietsen. We hadden een straffe wind tegen, ik moest echt mijn best doen. In gedachten was ik dankbaar dat Thea eerder thuis zou zijn dan ik, zodat ik niet met haar de brug over hoefde te fietsen. Mijn benen deden zeer en mijn hoofd begon te bonken. Ik voelde hoe mijn ademhaling tekort schoot.

Na een tijdje zo te hebben gefietst keek Thea eens onderzoekend naar de achterkant van mijn fiets. “Jij fietst zeker met trapondersteuning?”

::I can feel so boring
for someone so interesting::
Alanis Morissette: So Unsexy (Under rug swept)

De derde dag van de blogrevival. En ik vind het leuk!

Ik vind het leuk om weer te schrijven. Om weer de hele dag te bedenken waar ik eens over zal schrijven en of een situatie zich leent voor een grappig of scherp logje. Het maakt dat de dingen die ik meemaak en de gesprekken die ik heb minder onbeduidend worden. Ook als ze dat eigenlijk wel zijn. Ik probeer woorden te vinden voor mijn mening, waardoor ik mijn mening ook makkelijker deel in het echte leven. Ik zoek naar de humoristische kant der dingen, waardoor het leven leuker wordt.

Ik vind het ook leuk om weer logs van anderen te lezen. Anderen die ik altijd al las, maar die net als ik zo vaak niets meer schreven dat ik er niet meer naar zocht. Anderen die ik nooit eerder las, maar nu helemaal ontdekt heb. En anderen daar tussenin.

Daar zit ook een nadeel aan. Door het lezen van andere, soms heel erg goede blogs, vind ik het moeilijker om mijn eigen logs te bedenken. Mijn leven lijkt zo saai. Mijn baan is stom, mijn omgeving gewoontjes. Ik ben niet stads en wereldwijs. Ik kom nooit eens een belangrijk persoon tegen en ik woon in een rijtjeshuis.

Wat moet ik jullie in Godsnaam vertellen?

::I wish I was special
so fucking special::
Radiohead: Creep (Pablo Honey)

Het valt mij steeds meer op. Kinderen mogen niet meer gewoon zijn. Ze moeten speciaal zijn. Iets hèbben.

Zijn ze drukker dan een ander dan denken we ADHD. Volgen ze vliegen tijdens de rekenles dan kan dat wel eens ADD zijn. Spellen ze niet goed dan zijn ze dyslectisch, spelen ze niet goed dan moeten we PDD NOS onderzoeken. Ik heb de laatste 10 jaar meer afkortingen geleerd dan in alle 30 jaar daarvoor. Alles wat afwijkt van het gemiddelde moet bestempeld of gelabeld worden.

Je zou kunnen denken dat het niet uitmaakt. Of dat het zelfs goed is als het een naam heeft. Zo kunnen kinderen hulp op maat krijgen. Men kan rekening houden met de zaken die moeilijk zijn voor het kind. Lesstof aanpassen en remedial teachers inschakelen. Het lijkt geweldig.

De praktijk pakt anders uit. Het stempel zorgt binnen het onderwijs eerder voor tunnelvisies dan voor op maat gemaakt onderwijs. Ook dyslectici krijgen standaard onderwijs, maar dan voor dyslectici. ADHDers worden gewoon volgens de richtlijn behandeld. Allemaal hetzelfde. Heb je eenmaal een stempel, dan weet men precies wat je allemaal niet kunt.

Als je met dyslexie geboren bent, word je nooit een kwartje.

::We always need to hear
Both sides of a story::
Phil Collins: Both sides of a story (Both sides)

Er zitten altijd twee kanten aan een verhaal. Dat weet iedereen. Toch is het lastig de kant te bekijken die niet de jouwe is. Zeker als het verhaal persoonlijk is.

Mijn kinderen speelden met een vriendje buiten. Nu moet je weten dat mijn kinderen erg braaf zijn. Alle moeders zeggen dat, dat weet ik ook wel. Maar ik ben zo’n moeder die daar helemaal niet trots op is. Een beetje meer kattenkwaad, een beetje meer branie graag. Maar het zit er gewoon niet in. Ze zijn Braaf en hangen aan regels. Gelukkig is het anders met het vriendje. Die is heel erg lief, maar houdt wel van een beetje kattenkwaad. En soms neemt hij mijn kinderen daar in mee.

Tot het vriendje huilend aan de telefoon hing. Ze hadden waterballonnen gegooid naar voorbijkomende auto’s. Een automobilist was uitgestapt en achter ze aan gegaan. Ze renden weg. Het vriendje net niet snel genoeg. De automobilist haalde hem in en greep hem bij zijn kraag. Hij sleepte het ventje over het plein en schreeuwde dat hij zijn vriendjes, mijn kinderen dus, moest roepen. Toen het vriendje dat niet deed greep de automobilist hem bij de keel, duwde hem tegen de muur en sloeg hem in zijn gezicht. Het vriendje is 9.

Buurtbewoners, die op het schreeuwen en huilen afkwamen, trokken het vriendje onder de automobilist vandaan. De automobilist kalmeerde en gaf zijn telefoonnummer. Het vriendje ging naar huis met mijn kinderen en daar belden ze ons. Bij het vriendje thuis troffen wij drie jongetjes die heftig overstuur waren. De moeder van het vriendje was intussen naar de buurtbewoners gegaan om te vragen wat er precies gebeurd was. Daar kreeg zij het nummer van de automobilist. We namen het mee naar de politie.

De politieman belde de automobilist en verzocht hem om op het bureau te komen. Binnen 10 minuten was hij er. Ik was verbaasd. Met stomheid geslagen, eigenlijk. Voor mij stond een jochie van 19, met het uiterlijk van een jochie van 15. Hij was helemaal niet stoer of agressief, maar eerder nerveus en angstig. Op verzoek van de agent legde hij uit dat hij heel erg geschrokken was van de waterballon. Hij reed in de auto van zijn vader en hij dacht alleen maar aan de reactie van zijn vader, omdat “iets” de auto geraakt had en misschien wel een kras had veroorzaakt. Toen hij op het politiebureau onze kinderen zag trok hij wit weg. Hij had geen moment het idee gehad dat ze nog zo jong waren. Had al die tijd gedacht met leeftijdsgenoten te maken te hebben.

Soms slaat de andere kant van een verhaal je gewoon in je gezicht.

::I'm gonna make my resurrection
No more of this crap
Got a whole new direction
Ain't no turning back::
Brian May: Resurrection (Back to the light)

In de komende week is het blogrevivalweek. Nederlandse bloggers slaan dan en-masse aan het bloggen. Het idee is ontstaan op Twitter, waar @LogPoes het aan @EstherD voortelde. Als snel was er een hele lijst van bloggers die mee willen doen. Wie? Dat kun je hier lezen.

In de blogrevivalweek zal ik elke dag een log publiceren. En het enige dat jullie daarvoor terug hoeven te doen is reageren. Want het mag voor mij ook leuk zijn, zo’n blogrevivalweek. Maar dat is dan ook echt de enige voorwaarde. Dat klinkt simpel, toch? En dat is het ook.

Dan ga ik nu snel aan de slag. Tot morgen!

::I just know there's no escape now
Once it's set its eyes on you
But I won't run, have to stare it in the eye
Stand my ground, I won't give in::
Within Temptation: Stand my Ground (Stand my Ground)

Het februarimonster is een groot en duister monster. Hij verspreidt moedeloosheid, futloosheid, boosheid en plotselinge, onverklaarbare huilbuien. Elke februari waart het februarimonster dreigend als de donkerste donderwolken in mijn hoofd rond.

In januari kondigt het februarimonster zich al aan. Als de dagen donkerder zijn dan donker en de warmte van de feestdagen is uitgewerkt. We vechten dan tegen elkaar en soms lijkt het of ik win. Maar elk jaar, zo halverwege februari, lukt het het februarimonster toch om de voeten onder mij weg te vegen en me te vloeren. Dan ben ik moe van het vechten en wil ik op mijn rug liggen en mij overgeven aan het februarimonster.

Sinds mijn Lief weet van mijn gevechten met het februarimonster vecht hij met mij mee. Dat is fijn, want het februarimonster lijkt op hem geen vat te hebben. Dus lacht hij voor twee als ik somber ben, kust hij mijn nodeloze tranen weg en trekt hij me overeind elke keer dat het februarimonster mij gevloerd heeft. Hij leert mij nieuwe gevechtstechnieken die ik met wisselend succes inzet tegen het februarimonster.

Ik weet dat ik het februarimonster waarschijnlijk nooit de baas zal worden. Dat hoeft ook niet, het februarimonster hoort bij mij. En ik zal elk jaar weer vol overgave tegen het februarimonster vechten.

::You give love a bad name::
Bon Jovi: You give love a bad name (Slippery when wet)

In haar kerstrede sprak onze koningin deze kerst over tolerantie en medemenselijkheid. Dat is niets nieuws, dat doet zij al 25 jaar. Hoewel de woorden verschillen, blijft de strekking altijd hetzelfde: Wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Dit keer heeft ze het zelfs letterlijk zo verwoord.

Wilders was niet blij met de kerstrede van onze koningin. Ook dat is niet nieuw. Elk jaar na de kerstrede van de koningin pleit Wilders ervoor de koningin uit de regering te zetten. In 2007 noemde hij de rede van de koningin al „multiculti-onzin”. Dit jaar ging hij iets verder en verweet hij de koningin dat zij zich rechtstreeks tegen hem en zijn partij zou hebben uitgelaten. Omdat de koningin in haar rede geen politieke uitlatingen mag doen zou dat een goede reden zijn haar uit de regering te zetten. De koningin moet „als een haas” uit de regering. Vindt Wilders.

Het woord tolerantie heeft een politieke lading gekregen. Dat is wat er gebeurt als elke keer dat dat onderwerp ter sprake komt de gelegenheid door een politicus wordt aangegrepen om een politiek standpunt neer te zetten. Niemand kan het woord tolerantie meer uitspreken zonder aan de politieke ideeën van Geert Wilders te denken.

We zijn als land wel heel ver gezonken als tolerantie en verdraagzaamheid linkse hobby’s zijn geworden. Ik vind dat een nieuw dieptepunt.

Zoals de koningin al zegt: „Het is niet nodig elkaar te overtuigen om elkaar te verdragen”.